فیلم «دختر» ساخته رضا میرکریمی جایزه طاووس طلایی بهترین فیلم جشنواره و طاووس نقره‌ای بهترین بازیگر مرد چهل و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم گوا- هند را دریافت کرد.

 فرهاد اصلانی و رضا میر کریمی در این رویداد حضور داشتند و جوایز خود را دریافت کردند.

گفته می‌شود «گوا» از قدیمی‌ترین جشنواره‌های آسیا است که در جدول رنکینگ فیاپ در گروه جشنواره‌های الف قرار می گیرد.

میر کریمی در سال ۲۰۰۱ نیز با فیلم «زیر نور ماه» جایزه بهترین کارگردانی این جشنواره را گرفته بود.

چهل وهفتمین جشنواره بین المللی فیلم «گوا» در هند امسال میزبان طیف گسترده‌ای از محصولات سینمای ایران بود و علاوه بر فیلم «دختر» که تنها نماینده ایران در بخش مسابقه رسمی این رویداد سینمایی بود، ۱۹ فیلم دیگر ایرانی در بخش‌های دیگر این جشنواره به روی پرده  رفتند.

فیلم «دختر» در بخش اصلی این جشنواره با ۱۴ فیلم از کشورهایی چون  آمریکا، هند، روسیه، چک، کانادا، ترکیه و لهستان رقابت کرد.

آخرین ساخته میرکریمی که پخش بین‌المللی آن برعهده‌ی نسرین میرشب است، اولین نمایش خود را در بخش سودای سیمرغ سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر تجربه کرد و در ۷ بخش نامزد جایزه شد. این فیلم در اولین حضور بین‌المللی‌اش در مسکو جوایزی را از آن خود کرد.

«دختر» امسال یکی از نامزدهای بهترین فیلم بلند در جوایز سینمایی آسیاپاسیفیک نیز بود و فرهاد اصلانی نامزد بازیگر مرد جایزه آسیا پاسفیک بود.

در سایر بخش‌های جشنواره فیلم «گوا» هند که با حضور پررنگ سینمای ایران همراه بود، فیلم‌های «مالاریا» ساخته پرویز شهبازی، «وارونگی» ساخته بهنام بهزادی، «سینما نیمکت» از محمد رحمانیان، «رفتن» به کارگردان نوید محمودی، «باران می‌بارید» از علی صفی خانی در بخش “سینمای جهان” این رویداد سینمایی به روی پرده رفتند.

فیلم «فروشنده» به کارگردانی اصغر فرهادی که نماینده سینمای ایران در شاخه بهترین فیلم خارجی جوایز اسکار ۲۰۱۷ هست نیز در بخش “شاهکارها” نمایش داده شد، ضمن این که فیلم «لانتوری» ساخته رضا درمیشیان در بخش “جشنواره‌ها”، «اژدها وارد می‌شود» ساخته مانی حقیقی در بخش “نمایش ویژه” و «بلوگا» از مهدی جعفری در بخش “جایزه گاندی” به روی پرده رفتند.

در بخش بزرگداشت جشنواره فیلم «گوا» هند که امسال به عباس کیارستمی کارگردان شناخته شده ایرانی در سطح بین‌المللی اختصاص داده شد؛ فیلم‌های «۷۶ دقیقه و ۱۵ ثانیه با عباس کیارستمی» ساخته سیف‌الله صمدیان و همچنین منتخبی از آثار کیارستمی شامل «طعم گیلاس»، «شیرین»، «باد ما را خواهد برد»، «زیر درختان زیتون»، «ده» و «مرا به خانه ببر» نمایش داده شد.

به گزارش ایسنا؛ چهل وهفتمین جشنواره بین المللی فیلم «گوا» از تاریخ ۲۰ تا ۲۸ نوامبر (۳۰ آبان تا ۸ آذر) در کشور هند برگزار ‌شد.

مقاله قبلیدادستان تهران: دستور جلب محمود صادقی به قوت خود باقی است
مقاله بعدی” تلنگر ” بخش هشتم، دروغ هر چه بزرگ تر، پذیرفته شدن اش هم حتمی تر!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.