داریوش مهرجویی(كارگردان سینمای ایران) همزمان با اكران فیلم جدیدش “چه خوبه كه برگشتی” تهران را برای سكونت در شهری دیگر ترك كرد.

 مهرجویی با تایید این مطلب گفت: از زندگی در تهران خسته شده بودم زیرا هم من و هم خانواده‌ام در تهران با آلودگی هوایی و صوتی روبرو بودیم و آلودگی موجود در شهر ما را اذیت می‌كرد و آرامش نداشتیم. این آلودگی‌ها بسیار وحشتناك بود.

وی با اشاره به رفتن خود و خانواده‌اش به محمد شهر كرج گفت: منطقه محمد شهر؛ منطقه زیبایی است البته خود شهر محمد شهر امكانات زیادی ندارد و من در جلساتی كه با مسولان درباره محیط زیست داشتم به عنوان یك همشهری و شهروند مطرح كردم كه باتوجه به نام این شهر كه از نام گرامی پیامبر اسلامی(ص) گرفته شده است؛ باید امكانات بهتر و بیشتری داشته باشد.

وی ادامه داد: قصد دارم اگر كاری از دستم بربیاید برای بهتر شدن این شهر انجام دهم.

 bb7f4ea0d9501a53ad702d85c1400158_XL

مهرجویی ادامه داد: البته یك دفتر كار در تهران دارم كه اگر كاری در تهران داشته باشم یا بخواهم مسئله‌ای را پیگیری كنم به آن دفتر می‌روم.

مهرجویی درباره آخرین وضعیت اكران فیلم خود گفت: من از جزئیات و روند اكران آگاه نیستم اما تصور می‌كنم كه سازندگان فیلم تصمیم گرفتند و ترجیح دادند كه فیلم در این موقعیت اكران شود.

فیلم چه خوبه كه برگشتی از 8 خرداد در سینماهای تهران اكران می‌شود.

 ایلنا

مقاله قبلیدهانه‌های ماه حاوی بقایای سیارک‌ها هستند
مقاله بعدیافشاگری یک روزنامه فرانسوی؛ نخل طلا تا 2 ساعت قبل از اختتامیه متعلق به فرهادی بود
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.