بنابه گزارشات رسیده بیماری حاد زندانی سیاسی زندان ندامتگاه کرج و نایاب شدن دارو در این زندان جان زندانیان سیاسی و عادی را در معرض خطر جدی قرار داده است.

در طی هفته گذشته در زندان ندامتگاه کرج داروهای اولیه و ساده مانند قرصهای مسکن ، آنتی بیوتیک و غیره نایاب شده است و بهداری زندان به زندانیان این نوع داروهای ساده را نمی دهد و به آنها می گوید که دارو نداریم و نمی توانیم به شما دارو بدهیم. این مسئله از یک هفته پیش شدت بیشتری به خود گرفته است.

با شروع فصل پاییز و سرد شد هوا زندانی سیاسی و عادی که در اثر شکنجه های جسمی دچار ناراحتی های حاد هستند ویا سایر زندانیان که در اثر سرما دچار سرماخوردگی و آنفولانزا می شوند و یا زندانیان که دچار بیماریهای مختلف مانند گوارشی ، کلیه ، داخلی و غیر ه هستند نیاز مبرم به دارو دارند اما به آنها گفته می شود که دولت بودجه ندارد و امکان تهیه دارو را نداریم و گاها مسئولین بهداری به زندانیان می گویند که دولت ورشکسته شده است و قادر به تهیه دارو نیست.

در حال حاضر ۳ زندانی عقیدتی و سیاسی در این زندان بسر می برند کشیش زندانی بهنام ایرانی که از بیماری داخلی و پوستی رنج می برد. زندانی سیاسی علی معزی که از سرطان پروستات و بیماریهای کلیوی شدیدا رنج می برد و از زمان دستگیر تا به حال از درمان بیماری سرطان وی توسط بازجویان وزارت اطلاعات ممانعت شده است و عملا در حال زجر کش کردن این زندانی سیاسی هستند.

اخیرا به وی گفته اند که او را با هزینه خودش ولی با پابند و دست بند به بیمارستانهای خارج از زندان به منظور درمان منتقل خواهند کرد اما علیرغم گذشت چند هفته هنوز اقدامی در این مورد انجام نداده اند.

وبلانویس زندانی که از ناراحتی حاد قلبی رنج می برد و دارای شرایط وخیمی است همچنان به حال خود رها شده است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، نسبت به خطر جدی قطع داروها در زندانهای مختلف ایران علیه زندانیان سیاسی و عادی که جان آنها را مورد تهدید جدی قرار داده است هشدار می دهد و از کمیسر عالی حقوق بشر و گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد خواستار اقدامات جدی برای پیشگیری از فاجعه در زندانهای ولی فقیه آخوند علی خامنه ای است.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

۹ مهر۱۳۹۲ برابر با اول اکتبر ۲۰۱۳

گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید

دبیر کل ملل متحد

کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد

گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد

سازمان عفو بین الملل

مقاله قبلیجنیفر لارنس هم به “احمق و احمق‌تر” پیوست
مقاله بعدیشش سال حبس برای محمدسیف زاده به دلیل نوشتن نامه به محمد خاتمی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.