خودمختاری کردستان سوریه؛ با کمک یا بدون کمک دیگران!

0
238

دکتر کاوه احمدی علی آبادی

عضو هئیت علمی دانشگاه آبردین با رتبه پروفسوری

عضو جامعه شناسان بدون مرز(ssf)

کردهای سوریه به روشنی می دانند که چه می خواهند و چه می کنند، درست برخلاف دولت اقلیم کردستان عراق که نه در سوریه می داند که چه می خواهد و نه در عراق می داند که چه می کند!

پس از بی مبالاتی های متعدد دولت اقلیم عراق و حزب دموکرات کردستان عراق و بعد از این که مورد انتقاد مکرر کردهای سراسر دنیا از جمله دیگر احزاب کرد عراق قرار گرفتند، به جای اصلاح رفتارشان، کشف های مهمی انجام دادند: هم متوجه شدند که اسد در کردستان سوریه حکومت می کند و هم خوابنما شدند که خودمختاری کردستان سوریه پا برجا نمی ماند!! عجب؛ هر کسی اگر چنین آرزویی کند، دولت اقلیم و حزب دموکرات کردهای عراق نباید به پیشواز چنین فرجامی روند، نه تنها به این سبب که فراموش کرده اند آنان نیز کرد هستند، که اگر چنین فروپاشی اتفاق بیافتد، در تاریخ کردستان ثبت خواهد شد که دولت اقلیم کردستان عراق و سران حزب دموکرات کرد عراق به خاطر ساخت و پاخت با دولت ترکیه و منافع حاصل از نفت و گاز، کردهای سوریه را فروختند و عامل هر پیامدی شناخته خواهند شد که پس از آن به وقوع بپیوندد. از هم اینک نیز می توانید زمزمه های آن را در مناطق مختلف کردنشین بشنوید.

ادعاهای تان پیرامون عدم حاکمیت کردها در سوریه به سبب ارتباط شان با نظامیان اسد، درست مثل این است که وقتی کردهای شمال عراق پس از اعلان منطقه پرواز ممنوع توسط آمریکا در زمان رژیم بعث عراق، خودمختاری تشکیل دادند، به سبب چتر امنیتی و نظامی آمریکا و ارتباط کردستان عراق با صدام، غیرواقعی و کاذب ارزیابی می شد!؟ اگر هر کسی چنین ادعایی کند، سران کنونی کردهای عراق نمی توانند چنینی ادعایی کنند. اگر مدعی هستید که ارتباط و هماهنگی هایی بین کانتون های سوریه با اسد وجود دارد، همزمان هم درگیری هایی بین آنان در حسکه و برخی مناطق دیگر روی داده که حتی تعدادی کشته و زخمی شدند و هم ارتباط و حتی عملیات نظامی مشترکی بین واحدهای رزمی مدافع خلق در کانتون ها با واحدهای رزمی جبهه الاکراد (که با ارتش اسد می جنگد) و ارتش آزاد سوریه در مناطق شمالی در مبارزه بر علیه داعش وجود دارد. این نشان می دهد که نوع همکاری برای تأمین امنیت و منافع مردم است و نه دستورپذیری از دیگری. درضمن، وقتی می خواهیم سرزمینمان توسط مردم خودمان اداره شود، بدین معنی نیست که با تمام دنیا سر جنگ داریم، بلکه دقیقاً برعکس باید تلاش شود که مشکلات را از طریق گفتگو و با روش های مسالمت آمیز حل کنیم و بدین سبب است که صلح با دشمنان نه فقط از منظر مصلحت سنجی، که از نظر اخلاقی، گزینشی درست و منطقی است و نباید دست به سلاح برده شود مگر وقتی که کسانی قصد جانمان کرده اند و بر آن نیز اصرار دارند. به صراحت و بدون تعارف به شما بگویم، تا زمانی که کردهای بی غیرتی هستند که به جای مسئولیت پذیری در شرایط کنونی و کمک رسانی به مردم و کردها، دنبال بهانه تراشی برای طفره رفتن از مسئولیت ها و انتظارات برای توجیه اعمال شان هستند، حضور نظامیان اسد در کانتون جزیره برای مقابله با داعش مفید و در جهت منافع کردهاست، همان گونه که همکاری در کانتون کوبانی با جبهه الاکراد به نفع مردم منطقه است و ادامه خواهد یافت. اگر مدعی هستید که حقوق کارمندان مناطق خودمختاری را رژیم اسد می دهد، مگر پول سوریه ارث پدر اسد است؟ درآمدهای حاصل در سوریه به همه مردم سوریه تعلق دارد و کارمندانی که در خودمختاری های سوریه به کردها خدمت کردند، حق شان است که در ازای آن حقوق دریافت کنند و اتفاقاً نیروهای رزمی و حتی بسیاری از سران خودمختاری سوریه در حال حاضر بدون حقوق کار می کنند. اما دولت اقلیم کردستان به جای کمک رسانی در این شرایط خطیر، “سهم خواهی” کرده و تو گویی گنجی پیاده شده و همزمان تعدادی مفت خور پیرامون آن که سهم شان را نداده اند!؟ (دفعه دیگر که نمایندگانی از طرف تان به سوریه آمد، یادم باشد که دست کنم در جیبم و یک مقدار پول خُرد به ایشان کمک کنم که بدون دریافت سهم و ناراضی آنجا را ترک نکنند!!) چطور گروه های دیگر ساکن در شمال سوریه و اقلیت های قومی و دینی دیگر به همراه کردهای مناطق مختلف، از جمله احزابی در کردستان عراق توانستند در کانتون های کردهای سوریه مشارکت کنند و تنها حزب دموکرات عراق نمی تواند؟

اشتباه نکنید، اگر تصور می کنید ۴، ۵ هزار نفر پیشمرگی را که می خواستید با فرض توافق به کردستان سوریه بفرستید، خیلی سرنوشت جنگ را تغییر می دهند، باید بگویم که سخت در اشتباه اید (و اینک در سوریه، حتی اگر ارتشی یک میلیون نفری داشته باشید، اما فاقد تدبیر و تحلیل باشید، نمی توانید مردم تان را در امان نگه دارید) و کردهای سوریه تاکنون بدون کمک شما و سایرین، خودمختاری شان را تشکیل دادند و ۳ سال در حالی که در سوریه و عراق جنگ است، آن را “با درایت” امن حفظ کردند (درست در زمانی که کشورهایی با دولت هایی با ثبات طی قرن ها در منطقه، در همین وقایع پس از بهار عربی بی ثبات و ناامن شدند) و “بدون سهم خواهی” به مردم “خدمت” کردند و نیازهای ضروری شان را تأمین نمودند و از این پس نیز بدون کمک سایرین می توانند و هر کسی که کمک یا مشارکتی در این زمینه می کرد، با قرار گرفتن “در سمت درست تاریخ”، اول به خود خدمت می کرد که نامی نیک و تأثیری مثبت برای زندگی مردم می گذاشت. برخلاف برآوردتان باید بیافزایم، حتی پس از سقوط اسد نیز وضعیت خودمختاری کردهای سوریه حفظ و حتی تثبیت می شود، چون حکومت بعدی ناگزیر است که به سمت نظام فدرالی پیش رود، هم چنان که هر کشوری پس از بهار عربی که با جنگ داخلی روبرو شده به سمت فدرالیسم کشیده شده است. حتی اگر داعش یا هر ارتشی دیگر می توانست کردستان را اشغال کند، باز آینده ای در آنجا نمی توانستند داشته باشند و ناگزیر باید آنجا را ترک می کردند و کردستان سوریه با وقفه ای کوتاه دوباره صاحب حکومتی از آن کردها می شد (بنابراین باز آینده بدان ها تعلق دارد؛ خوانش تاریخ یک علم است)؛ در عین حالی که در طول این مدت از طریق خودمختاری، از قتل عام کردها جلوگیری کرده و امنیت و مایحتاج مردم کرد را تأمین کرده بود. گذشته از این ها، با فرض آن که خودمختاری سوریه در آینده سقوط کند، آیا این دلیلی می شود که اینک دست روی دست بگذاریم و اجازه بدهیم تا عملاً داعش و سایر تندروهای اسلام گرا، مردم کرد سوریه را به خاک و خون بکشند؟! این نشان می دهد که خیلی از مرحله پرت اید و مشخص است که مدت هاست در جایگاه قدرت از بسیاری از واقعیات کردستان و منطقه به دور مانده اید و بی سبب نیست که بسیاری از کردهای عراق از بابت دوری سران کرد اقلیم از مردم و مشکلات شان گله دارند و هر روز نیز انتقادات شان بیشتر می شود.

مهمتر از همه، ناپختگی های مکررتان پیرامون نحوه برخورد با چالش کردهای سوریه مرا به این باور رساند که بخش بزرگی از حرکت کردهای عراق به سمت نظام مستقل اقلیم در کردستان عراق، نه حاصل درایت شما که حاصل تدبیر آمریکا و متحدان و پشتیبانان تان بوده و گرنه از پس آن نیز برنمی آمدید و همان گونه که چون کودکان توسط برخی از افراد جاه طلب در دولت ترکیه (و در برخی از مواضع شان حتی سردرگم) به بازی روردرویی با کردهای سوریه کشیده شدید، به راحتی در عراق نیز بازی می خوردید و به جنگ داخلی کشیده می شدید (و هنوز که هنوز بود داشتید بالای کوه ها، قندیل می بستید و آتش روشن می کردید). همان طوری که اینک به جای آن که به فکر کردهای عراقی ساکن در خارج از اقلیم کردستان باشید، از استقلال کردستان عراق سخن می گویید، و آن بدون درایت و دوراندیشی است و می تواند کردهای عراق را به فرجامی هولناک و غیرقابل پیش بینی بکشاند و حتی وضعیت کردهای ساکن دیگر کشورهای منطقه را نیز وخیم سازد.

مطلب قبلیدی‌کاپریو در «بازگشت از مرگ» ایناریتو را همراهی می‌کند
مطلب بعدیهمگام با سنفونی حقوق بشری بر ضد رژیم ایران
دکتر کاوه احمدی علی آبادی
دکتر کاوه‌ احمدی‌ علی‌آبادی‌ تاکنون تحصیلات دانشگاهی را در مقطع دکترای جامعه شناسی (Ph.D) با عنوان دانشجوی ممتاز از تگزاس و مقطع فوق‌ دکترای‌ (Post Doctoral of Philosophy) فلسفه‌ علم‌ به همراه گواهی "ارزیابی کمال" از دانشگاه‌ آبردین‌ (Aberdeen) در داکوتای‌ جنوبی‌ آمریکا به پایان رسانده و و اینک عضو هیئت علمی (ACADEMIC BOARD) دانشگاه آبردین (ABERDEEN) با رتبه پروفسوری (PROFESSORSHIP) است. ایشان موفق به دریافت درجه دانشمندی (scientist) در رشته فلسفه علم با رساله "روش شناسی علم و فلسفه" و انتخاب به عنوان دانشمند برجسته (Distinguished scientist) سال 2008 از طرف دانشگاه آبردین شدند. دارای 14 عنوان کتاب چاپ شده، 6 عنوان در نوبت چاپ، بیش از 45 پژوهش و مقاله علمی از کنفرانس ها و همایش های ملی و بین المللی و فراتر از 120 عنوان مقاله در نشریات کثیرالانتشار بوده و دارای 11 جایزه و لوح تقدیر و سپاس از جشنواره ها و مراکز علمی و آکادمی مختلف است. در حال حاضر ایشان عضو جامعه شناسان بدون مرز (Sociologists without borders (ss هستند.