امیر اسلامی و مصطفی عبدی دو تن از وکلا و فعالان حقوق دراویش در اعتراض به انتقال‌های غیرقانونی دراویش گنابادی به بندهای غیرسیاسی زندان اوین و همچنین ممانعت دستگاه قضایی از ادامه درمان دراویش بیمار و تحت فشار گذاشتن آنان از طریق اصرار بر پوشیدن لباس زندان، از حضور در سالن ملاقات بند ۳۵۰ اوین خودداری کردند.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از  مجذوبان نور؛ آقایان امیر اسلامی و مصطفی عبدی که به ترتیب به هفت سال و نیم و سه سال حبس تعزیری محکوم شده‌اند، اعلام کرده‌اند مادامی که حقوق حداقلی برادران زندانیمان که در بندهای غیرسیاسی اسیر شده‌اند رعایت نشود، ما نیز خود را از حق ملاقات با اعضای خانواده محروم خواهیم کرد.

گفتنی است در پی انتقال ناگهانی آقای افشین کرم‌پور از بیمارستان شهدای تجریش به بند ۴ زندان اوین که به دستور دادستان انجام گرفته بود، آقایان مرادی و دانشجو نیز که در آن بیمارستان بستری بودند خواستار ترخیص خودخواسته از بیمارستان و بازگشت به زندان شده بودند که در پی این اقدام اعتراضی، مسوولان زندان اوین این دو درویش را به جای انتقال به بند ۳۵۰، به مکانی نامعلوم منتقل کردند.

انتقال پی در پی دراویش به بندهای انفرادی بازداشتگاه‌های اطلاعات برای مدت طولانی، ممانعت از ملاقات با اعضای خانواده و عدم اعزام به مراکز درمانی به دلیل واهی و غیرقانونی ملزم کردن دراویش به استفاده از لباس زندان، محاکمه غیابی، بازداشت‌های غیرقانونی و طولانی مدت قبل از تشکیل دادگاه و حبس در بندهای مختص جرایم اجتماعی و مالی، تنها بخشی از فشارهایی است که در دوران چهار ساله زندان بر دراویش زندانی تحمیل شده است.

مقاله قبلیاستیو مارتین در حال مذاکره برای حضور در کمپ جادویی دیسنی
مقاله بعدیوخامت حال امید بهروزی و کینه‌ورزی مقامات قضایی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.