قوانین فیفا کشورها را از کنش‌های سیاسی یا مذهبی در ورزشگاه‌ها منع کرده است. ایران اما در بازی با کره به صورتی مدیریت‌شده و کلان، از نشانه‌های مذهبی در استادیوم آزادی استفاده کرد.

فیفا کشورها را از کنش‌های سیاسی یا مذهبی در ورزشگاه‌ها منع کرده است. با این وجود در بازی ایران و کره به صورت گسترده و سازماندهی شده از نمادهای مذهبی در استادیوم آزادی استفاده شد. پیش از شروع بازی، مراسم عزاداری و مداحی اجرا شد. فدراسیون فوتبال ایران پرچمی بزرگی را که روی آن “شعار یا حسین” نوشته شده بود، در طبقه دوم ورزشگاه آزادی نصب کرده بود.

روی بسیاری از پارچه‌نوشت‌ها با مضمون مذهبی، مهر سازمان‌های دولتی ایران هم‌چون “سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران” به چشم می‌خورد. به این ترتیب ایران نمی‌تواند ادعا کند استفاده از این پرچم‌های مذهبی به نوعی حرکت “خود‌جوش مردمی” بوده است.

پیش از شروع بازی ایران و کره در چارچوب مقدماتی جام جهانی، ناظر فدراسیون فوتبال آسیا به نصب پرچم‌های مذهبی اعتراض کرد و خواهان برچیدن آن‌ها شد ولی به گزارش رسانه‌های داخلی، “مسئولان فدراسیون فوتبال ایران از این کار امتناع کردند”.

معلوم نیست اگر دولت‌های دیگر کشورهای عضو فیفا هم بخواهند هم‌چون دولت ایران با زیر پا گذاشتن قوانین این نهاد بین‌المللی به صورت دستوری و سازماندهی شده، استادیوم‌های ورزشی را به محلی برای تبلیغ دین تبدیل کنند چه بر سر بازی‌های بین‌المللی خواهد آمد.

تیم ملی فوتبال ایران در نهمین روز محرم، در چارچوب رقابت‌های مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸، سه‌شنبه ۲۰ مهر به مصاف کره جنوبی رفت و با نتیجه یک بر صفر به پیروزی رسید. انجام بازی فوتبال در “تاسوعا” با مخالفت روحانیون تندرو روبرو شده بود.

مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران پیش‌تر گفته بود که رایزنی‌ها برای تغییر زمان بازی به نتیجه نرسیده است. فدراسیون فوتبال ایران برای توجیه برگزاری مسابقه در این روز، پای “مداحان و هیات‌های مذهبی” را به استادیوم آزادی باز کرد.

به گفته “مدیرروابط عمومی و امور فرهنگی سازمان لیگ فوتبال ایران” مجید بنی فاطمه و صادق مرعشی در جریان بازی ایران و کره برای تماشاگران مداحی کردند.

به گزارش دویچه وله؛ مهدی تاج رئیس فدراسیون فوتبال ایران پیش از این درباره خطر جریمه ایران به خاطر استفاده از “شعائر مذهبی” در استادیوم فوتبال گفته بود: «چیزی که وجود دارد ممنوعیت استفاده از شعائر مذهبی در بازی‌هاست اما ما حتی اگر بخواهیم جریمه هم بدهیم باز هم این کار را می‌کنیم و پرچم های مشکی بزرگ در ورزشگاه نصب خواهد شد.»

همچنین طبق قوانین فیفا بازیکنان اجازه استفاده از نشانه‌ها و سمبل‌های سیاسی یا مذهبی روی لباس‌های خود را ندارند.

 

 

مقاله قبلیمیهمانی که 1356 آمد، و حکومت میزبان را، در 1357 فرو پاشیده شد!
مقاله بعدیکویتی‌پور: حق‌الناس بهروز وثوقی چه می‌شود؟
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.