در پی تصویب طرح هایی از سوی وزرای کشور اتحادیه اروپا برای تعیین نحوه تقسیم ۱۲۰ هزار مهاجری که در سه کشور ایتالیا، یونان و مجارستان پناه گرفته اند، کشورهای اروپای مرکزی با خشم به این طرح ها واکنش نشان داده اند.

براساس این طرح مهاجران از ایتالیا،‌ یونان و مجارستان به سایر کشورهای اتحادیه اروپا منتقل خواهند شد.

اما رومانی، جمهوری چک، اسلواکی و مجارستان به سهمیه اجباری برای پذیرش مهاجران رای منفی دادند.

میلوش زمان رئیس جمهور چک گفت:‌ “فقط زمان ثابت خواهد کرد که تصمیم امروز چه اشتباهی بوده.”

کریس موریس خبرنگار بی بی سی در امور اروپا می گوید بسیار غیرعادی است که در مورد مساله ای مثل مهاجرت که جنبه حاکمیت ملی دارد، با اکثریت آرا و نه اتفاق آرا تصمیم گیری شود.

در تازه ترین واکنش ها:

  • رابرت فیکو نخست وزیر اسلواکی می گوید که او شرایط تازه را نخواهد پذیرفت و به حرف “دیکته شده از سوی اکثریت احترام نخواهد گذاشت”
  • میلان شووانک وزیر کشور چک توییت کرد:‌ “به زودی تشخیص خواهیم داد که پادشاه عریان است. امروز عقل سلیم شکست خورد”
  • رادیو پراگ گزارش می دهد که جمهوری چک ممکن است مساله را به دادگاه عدالت اروپا ارجاع دهد
  • در لتونی که وزیر کشورش از طرح اتحادیه اروپا حمایت کرد، صدها نفر علیه سهمیه بندی تظاهرات کردند
  • در مجارستان یک سخنگوی دولت گفت که به این تصمیم احترام گذاشته خواهد شد

براساس قانون اساسی اتحادیه اروپا، کشوری که با سیاست اعمال شده در زمینه مهاجرت از سوی اتحادیه مخالف باشد، حق تجدیدنظرخواهی در شورای اروپا را دارد.

با این حال ژان اسلبورن وزیر خارجه لوگزامبورگ که ریاست جلسه سه شنبه را به عهده داشت گفت “شک ندارد” که کشورهای مخالف، این تدابیر را اجرا خواهند کرد.

فنلاند رای ممتنع داد و لهستان که ابتدا مخالف طرح سهمیه بندی بود به آن رای مثبت داده است.

این تصمیم باید روز چهارشنبه در بروکسل به تایید رهبران اتحادیه اروپا برسد.

۱۲۰ هزار مهاجر

همه این مهاجران که “نیازمند حفاظت بین المللی هستند” قرار است از ایتالیا، یونان و مجارستان به سایر کشورهای عضو اتحادیه اروپا منتقل شوند – از جمله تعدادی در مجارستان

۱۵۶۰۰ نفر از ایتالیا، ۵۰۴۰۰ نفر از یونان و ۵۴۰۰۰ از مجارستان، هرچند هنوز معلوم نیست چند نفر در مجارستان هستند

بررسی اولیه تقاضانامه های پناهجویی در یونان، مجارستان و ایتالیا انجام شده

شهروندان سوریه، اریتره و عراقی در اولویت قرار دارند

جریمه مالی که دو هزارم درصد تولید ناخالص ملی خواهد بود بر اعضایی که از پذیرش مهاجران خودداری کنند اعمال خواهد شد

نقل مکان به کشورهای پذیرا به اندازه اقتصاد و جمعیت، و میانگین شمار پناهجویان متقاضی بستگی خواهد داشت

انتقال متقاضیان منفرد باید ظرف دو ماه انجام شود

مقاله قبلیاحمد خاتمی: واقفی‌گری مدرن انقلاب را تهدید می‌کند
مقاله بعدینیکول کیدمن سرانجام به فصل دوم «بر فراز دریاچه» پیوست
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.

1 نظر

نظرات بسته است