«فکر می‌کنی من کی هستم» جدیدترین فیلم ژولیت بینوش تقریبا در همه جای دنیا خریدار به دست آورد.

 فیلم «فکر می‌کنی من کی هستم» ساخته صفی نبو درامی رمانتیک با بازی ژولیت بینوش که اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره فیلم برلین تجربه کرد، تقریبا برای نمایش در همه نقاط دنیا فروخته شد.

در این فیلم که در بخش جشن ویژه برلیناله به نمایش درآمد بینوش ۵۰ ساله در نقش کلر ملیاود بازی کرده که پروفایلی جعلی به عنوان یک زن جوان در شبکه‌های اجتماعی برای خودش درست می‌کند تا بتواند از نامزدش جاسوسی کند و مطمئن شود که به وی وفادار است اما این کار برایش ماجراهای جدیدی ایجاد می‌کند.  

امتیاز نمایش این فیلم تا کنون برای کانادا، اسپانیا، ایتالیا، آلمان، استرالیا، سوییس، بنلوکس، یونان، اتریش، آمریکای جنوبی، چین، سوئد، مجارستان، بالتیک، خاورمیانه، پرتغال، فنلاند، تایوان و دانمارک فروخته شده است.

«پلی تایم» که فروش امتیاز این فیلم را در اختیار دارد گفت از سال ۲۰۱۷ که ما پخش کننده امتیاز فیلم او با عنوان «بگذار آفتاب وارد شود» ساخته کلر دنی بودیم متوجه شدیم که چقدر فیلم‌های با بازی بینوش در سراسر جهان با اقبال روبه رو می‌شود.

دیگر بازیگران فیلم متشکل از نیکول گارسیا، فرانسواز سیویل و چارلز برلینگ هستند.

این فیلم برمبنای رمانی از کامیله لورنز به همین نام ساخته شده و فیلمنامه آن را نبو و ژولی پی‌یر نوشته‌اند که از فیلمنامه نویسان فیلم‌های آرنو دپلشن هم هستند.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی،ژولیت بینوش که ریاست هیات داوران امسال برلیناله را برعهده دارد، روز یکشنبه با کارگردان و دیگر بازیگران فیلم در کنفرانس مطبوعاتی آن شرکت کرد.

بینوش از مادری هنرپیشه و پدری مجسمه‌ساز متولد شد. در ۲۳ سالگی پس از بازی در فیلم سبکی تحمل‌ناپذیر وجود باعث توجه بسیاری از منتقدین سینما شد. در سال ۱۹۹۶ با اجرای نقش هانا در فیلم پر فروش بیمار انگلیسی برنده جایزه اسکار شد. بینوش در سال ۲۰۰۰ با بازی در نقش وین روشه در فیلم شکلات نامزد دریافت اسکار بازیگر نقش اول زن شد. وی همچنین برنده جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره کن در سال ۲۰۱۰ برای بازی در فیلم کپی برابر اصل ساخته عباس کیارستمی شد. وی با برنده شدن در این فیلم به نخستین زنی تبدیل شد که تاج سه‌گانه را دریافت کرده‌است.

مقاله قبلیکهکشان “بچه قورباغه” زیر ذره‌بین چاندرا
مقاله بعدیجان بولتون: آقای خامنه‌ای گمان نمی‌کنم سالگردهای زیادی برایت مانده باشد که جشن بگیری
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.