رسانه‌های روسیه خبر دادند که روس‌نفت، غول بزرگ نفتی این کشور از سرمایه‌گذاری ۳۰ میلیارد دلاری در ایران منصرف شده است. مقامات جمهوری اسلامی هنوز درباره این اقدام “شریک روسی” خود واکنشی نشان نداده‌اند.

 روزنامه ودموستی Vedomosti چاپ مسکو خبر خروج شرکت “روس‌نفت” از ایران را منتشر کرد و نوشت که این شرکت سیاست خود را در رابطه با پروژه‌های جمهوری اسلامی تغییر داده است.

به نوشته ودموستی شرکت “روس‌‌نفت” که تصمیم به اجرای پروژهای مشترک با شرکت ملی نفت ایران را داشته، حالا از این تصمیم خود منصرف شده است.

ایگور سچین مدیر اجرایی شرکت روس‌نفت روسیه امیدوار بوده است که “آمریکا برای برخی از شرکای مستقل خود استثناهایی قائل شود”. اما آمریکا چنین استثنایی برای شرکت‌های روسیه از جمله روس‌نفت قائل نشد.

به نوشته ودموستی تصمیم شرکت روس‌نفت به دلیل تحریم‌‌های نفتی آمریکا بوده است. رسانه‌های روسیه نوشته‌اند که روسیه هیچ گونه تعهدی پیرامون سرمایه‌گذاری به جمهوری اسلامی نداده و ضرری هم ندیده است.

به نوشته خبرگزاری “اسپوتنیک” در اوایل نوامبر سال ۲۰۱۷ “روس‌نفت” و شرکت ملی نفت ایران نقشه راه برای اجرای طرح‌های استراتژیک در زمینه استخراج معادن نفت و گاز در خاک ایران را امضا کرده بودند.

ایگور سچین، رئیس “روس‌نفت” در آن زمان اعلام کرده بود که این شرکت و شرکت ملی نفت ایران می‌توانند پروژه‌هایی را با سرمایه گذاری حدود ۳۰ میلیارد دلار و استخراج حدود ۵۵ میلیون تن نفت در سال اجرا کنند.

سکوت مقام‌های جمهوری اسلامی درباره خروج روس‌نفت

خبر خروج غول نفتی روسیه “روس نفت” طرف قرارداد با دولت جمهوری اسلامی برای نخستین بار در روزنامه “ودموستی” روسیه ۲۱ آذر (۱۲ دسامبر) منتشر شد. اما رسانه‌های جمهوری اسلامی این خبر را با سه روز تاخیر به نقل از ودموستی منتشر کردند. مقام‌های ایرانی اما تاکنون واکنشی به خروج شرکت روسی از بازار انرژی جمهوری اسلامی نشان نداده‌اند.

وبسایت تابناک در گزارشی تحت عنوان “آب پاکی روس‌ها روی دست نفت و گاز ایران، به کام عربستان!” می‌نویسد که “روس‌نفت تنها شرکتی نیست که از ایران خارج شده است”.

به نوشته تابناک “زاروبژنفت”، یکی دیگر از تولیدکنندگان دولتی نفت در روسیه و “لوک اویل” دومین تولید کننده نفت روسیه هم به دلیل تحریم‌های نفتی آمریکا قبلا از ایران خارج شده‌اند.

تابناک می‌نویسد که این اقدام شرکت‌های روسی بعد از مراوادت روسیه و عربستان بوده و قرار است شرکت‌های روسی در حفاری و همچنین برای تولید گاز طبیعی مایع (LNG) با آرامکو، بزرگترین شرکت نفتی عربستان سعودی همکاری کنند.

گفتنی است که روسیه به عنوان کشور تولیدکننده نفت غیر اوپک با سازمان اوپک نیز از نزدیک همکاری می‌کند. الکساندر نواک، وزیر انرژی روسیه همکاری اوپک و روسیه را “تاریخی” توصیف کرده و از “اوپک پلاس” نام برد.

برخی از مقامات جمهوری اسلامی در آن زمان از “نزدیکی مواضع روسیه و عربستان” انقتاد کرده بودند.

به گزارش دویچه وله؛ حسین کاظم‌پور اردبیلی، نماینده جمهوری اسلامی در هیات عامل سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک)، در مصاحبه با شبکه اطلاع‌رسانی نفت و انرژی (شانا) گفته بود: «نحوه برخورد عربستان سعودی و روسیه با جمهوری اسلامی در تاریخ ثبت خواهد شد». این مقام جمهوری اسلامی مدعی شده بود که عربستان و روسیه با افزایش تولید نفت خود به استقبال تحریم‌های نفتی یکی از تولیدکنندگان اوپک رفته‌اند.

مقاله قبلیآمریکا جمهوری اسلامی را مسئول مرگ وحید صیادی نصیری اعلام کرد
مقاله بعدیعملکرد پروفسور در ۱۵۰ بار حضور روی نیمکت سرخ‌ها
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.