فیلم سینمایی «بتمن» از فهرست اکران سینماهای جهان در سال ۲۰۲۱ خارج و با تصمیم کمپانی «برادران وارنر» اکران آن به سال آینده موکول شد.

پس از تعویق فیلم «زمانی برای مردن نیست» از مجموعه جیمز باند، حالا کمپانی برادران وارنر یک فیلم مهم دیگر را از تقویم اکران خارج کرده و زمان اکران «بتمن» و شماری از فیلم‌های مهم دیگر خود را به آینده دورتری موکول کرده است.

«بتمن» با بازی رابرت پتینسون در نقش اصلی قرار بود یکم اکتبر ۲۰۲۱ راهی سینماها شود اما حالا ۴ مارس ۲۰۲۲ برای اکران آن انتخاب شده است. همچنین گفته شده فیلم «تل‌ماسه» دنیس ویلنوو نیز دیگر قرار نیست ۱۸ دسامبر امسال اکران شود و تاریخ اکران این فیلم تا یکم اکتبر ۲۰۲۱ به تعویق افتاده است.

اما از دیگر تغییرها در زمان اکران فیلم‌ها، نمایش «ماتریکس ۴» است که اعلام شده چند ماه زودتر از زمانی که قبلاً وعده داده شده بود راهی سینماها می‌شود. این فیلم که به کارگردانی لانا واچوفسکی ساخته می‌شود با بازی کیانو ریوز و کری-آن ماس که قرار بود یکم آوریل ۲۰۲۲ اکران شود حالا گفته شده ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱ راهی سینماها می‌شود.

«فلش» با بازی ازرا میلر نیز از ۳ ژوئن به ۴ نوامبر ۲۰۲۲ تغییر زمان داده است و در همین حال اکران «شزم ۲» نیز عقب افتاده و از ۴ نوامبر ۲۰۲۲ به ۲ ژوئن ۲۰۲۳ تغییر زمان داده است.

ماجراهای ابرقهرمانی «آدام سیاه» نیز که قرار بود ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱ اکران شود و اقتباس از بازی «ماین کرافت» هم که قرار بود ۳ مارس ۲۰۲۲ اکران شوند، اصلاً از تقویم نمایش بیرون آمده‌اند و روشن نیست چه زمانی برنامه اکرانشان خواهد بود.

وارنر برادرز گفته است این به تعویق افتادن اکران‌ها به دلیل تاخیری است که در تولید فیلم‌ها ایجاد شده است. «بتمن» که در دست تولید بود در ماه مارس به دلیل شیوع کرونا متوقف شد و پس از اینکه شماری از فیلم‌های هالیوودی چراغ سبز ادامه کارشان را گرفتند باز با مشکلات متعددی روبه رو شدند. از جمله تولید «بتمن» که در بریتانیا از سر گرفته شده بود چند روز پس از آنکه روشن شد رابرت پتینسون مبتلا به کرونا شده متوقف شد و در نهایت گفته شد او در اواخر سپتامبر سر کار برمی‌گردد.

از سوی دیگر ساخت ادامه «ماتریکس» زودتر از آنچه انتظار می‌رود کامل می‌شود و این فیلم پس از آنکه تولیدش در آلمان از سر گرفته شد به سرعت کارش را ادامه داد.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی، برای مالکان سینماها نبودن تولیدات جدید به معنی از دست رفتن مخاطب است. نزدیک به حدود ۷۰ درصد از سینماهای آمریکا پس از تعطیل شدن در ماه مارس کارشان را از سر گرفتند ولی هنوز سینماهای نیویورک و لس‌آنجلس به کار بازنگشته‌اند.

مقاله قبلی«مأموریت غیر ممکن» ادامه دارد
مقاله بعدیسخنگوی وزارت خارجه آمریکا: ایالات متحده نگران بدتر شدن وضعیت کرونا در ایران است؛ آماده کمک هستیم
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.