برندگان جشنواره فیلم برلیناله معرفی شدند اما مراسم اهدای جایزه آنها به خاطر پاندمی کرونا چند ماه دیرتر برگزار می‌شود. این جشنواره یکی از مهم‌ترین رویدادهای سینمایی جهان است اما امسال به خاطر شیوع کرونا آنلاین برگزار شد.

هفتاد و یکمین جشنواره فیلم برلین (برلیناله) در فضایی کاملا متفاوت با سال‌های گذشته کار ارزیابی و انتخاب آثار راه‌یافته به بخش رقابتی را پشت سر گذاشت و برندگان خود را روز جمعه پنجم مارس معرفی کرد.

این جشنواره به طور معمول در ماه فوریه برگزار می‌شود و برای ۱۱ روز برلین را در مرکز توجه سینماگران و علاقمندان سینما قرار می‌دهد.

امسال به خاطر پاندمی کرونا برلیناله نه تنها دیرتر کلید خورد که کار خود را به معرفی برگزیدگان محدود کرد تا با امید به فروکش کردن شیوع کرونا، در تابستان به نمایش فیلم‌ها و اهدای جوایز بپردازد.

در این دوره ۱۵ فیلم به بخش اصلی مسابقه راه یافته بودند و هیئت داوران فیلم “جنجال بدفرجام یا پورن جنون‌آمیز” Bad Luck Banging or Loony Porn، ساخته رادو ژوده، کارگردان صاحب نام رومانیایی را برنده خرس طلایی این دوره معرفی کرد.

این فیلم به ماجرای یک زن معلم می‌پردازد که به خاطر انتشار عمومی و ناخواسته یک ویدئوی عشقبازی او و همسرش با چالش‌ها و دردسرهای زیادی روبرو می‌شود.

هیئت ژوری معتقد است این فیلم موضوع را به شکلی هنرمندانه پرداخته و در عین حال “هوشمندانه و کودکانه” با یکی از مسائل پیچیده زندگی اجتماعی در دوران حاضر برخورد کرده و تناقض‌ها را برملا می‌کند.

خرس نقره‌ای برای بهترین کارگردانی به دینش نای، کارگردان مجارستانی به خاطر فیلم “نور طبیعی” تعلق گرفت که سرنوشت سربازان مجاری در جنگ جهانی دوم را روایت می‌کند.

جایزه بهترین بازیگر این دوره نصیب مارن اگرت، هنرپیشه آلمانی شد که نقش اول فیلم “من مرد تو هستم” ساخته ماریا شرادر را بازی کرده است. او خرس نقره برلیناله را دریافت کرد.

این فیلم حکایت زنی است که عاشق رباتی می‌شود که خود طراحی کرده و تجسم مرد مورد علاقه اوست؛ تصویری از آینده احتمالی زندگی بشر در عصر دیجیتال و سلطه روزافزون فناوری.

برلیناله در کنار جشنواره‌های کن و ونیز از مهم‌ترین رویدادهای سینمایی جهان به شمار می‌رود. قرار است پس از خاتمه کار هیئت داوران که به خاطر کرونا به صورت آنلاین انجام شد، از نهم تا بیستم ماه ژوئن مراسم اهدای جوایز و اکران عمومی فیلم‌ها در برلین برگزار شود.

در این دوره برای نخستین بار جایزه بهترین بازیگر بر مبنای جنسیت آنها تفکیک نشده بود بلکه فقط دو جایزه برای بازیگر نقش اصلی (زن یا مرد) و بازیگر نقش دوم در نظر گرفته شده است.

خرس نقره‌ای بهترین بازیگر نقش مکمل به لیلا کیزلینگر برای نقش‌آفرینی در فیلم “جنگل: همه جا تو را می‌بینم” ساخته بنس فلیگاف، کارگردان مجارستانی رسید.

یک فیلم و یک داور از ایران

سینمای ایران در هفتاد و یکمین دوره برلیناله دو نماینده داشت؛ فیلم “قصیده گاو سفید” به کارگردانی بهتاش صناعی‌ها و مریم مقدم که جایزه‌ای نگرفت و محمد رسول‌اف که برنده خرس طلایی سال پیش به عنوان بهترین کارگردان شد و امسال یکی از شش داور جشنواره بود.

خرس نقره‌ای برای بهترین فیلم‌نامه به خاطر فیلم “معرفی” به هانگ سانگ سو اهدا شد که سال گذشته نیز خرس نقره‌ای بهترین کارگردان را دریافت کرده بود.

دویچه وله نوشت؛ جایزه هیئت داوران جشنواره فیلم برلین ۲۰۲۱ به فیلم مستند “آقای باخمن و کلاس او” تعلق گرفت. این فیلم را ماریا اسپت کارگردانی کرده که برای ساختن آن مدتی طولانی کلاس درس معلمی به نام دیتر باخمن در ایالت هسن را همراهی کرده است. بسیاری از شاگردان این کلاس کودکان مهاجران هستند.

مقاله قبلیتقویت سامانه پدافندی آمریکا در سوریه درپاسخ به تهدیدها
مقاله بعدی« تقریبا هیچ » ، باید چند سال دیگر ادامه داشته باشد؟! بقلم بانو محترم مومنی روحی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.