استیو مک کویین کارگردان بریتانیایی که با فیلم «۱۲ سال بردگی» در سراسر جهان شناخته شد یک جایزه از انستیتو فیلم بریتانیا می‌گیرد.

 کارگردان «۱۲ سال بردگی» با دریافت جایزه عضویت انستیتو فیلم بریتانیا تقدیر می‌شود. او جوان‌ترین کارگردانی است که بالاترین جایزه این انستیتوی ملی را دریافت می‌کند.

استیو مک‌کویین هنرمند آثار بصری که سه فیلم بلند تحسین شده نیز در کارنامه‌اش دارد، بالاترین افتخار انستیتو فیلم بریتانیا را دریافت می‌کند. او این جایزه را که ۱۵ اکتبر در فستیوال فیلم لندن به وی اهدا می‌شود ۶ روز پس از جشن تولد ۴۷ سالگی‌اش دریافت می‌کند و به همین دلیل جوان‌ترین هنرمندی خواهد بود که به افتخار دریافت این جایزه نایل می‌شود.

 مک کویین جایزه ترنر را سال ۱۹۹۹ دریافت کرد و به سرعت راه پیشرفت را طی کرد و به یکی از فیلمسازان تحسین شده بریتانیایی بدل شد. او سال ۲۰۰۸ «گرسنگی» را ساخت و «شرم» را سال ۲۰۱۱ و بعد با فیلم «۱۲ سال بردگی» جایزه اسکار را از آن خود کرد.

از دیگر برندگان جایزه انستیتو فیلم بریتانیا ونسا ردگریو، الیزابت تیلور، آلک گینس بوده‌اند و فیلم‌سازانی چون مارتین اسکورسیزی، مایک لی، کن لوچ و دنی بویل نیز این جایزه را دریافت کرده‌اند.

مک کویین این جایزه را افتخاری خواند و گفت: اولین بار ۲۸ سال پیش پای به کتابخانه و سینمای انستیتو فیلم بریتانیا گذاشتم. از این که حالا از اعضای افتخاری این انستیتو هستم و در فهرست این افراد والا قرار گرفته‌ام خاکسارانه و واقعا احساس افتخار می‌کنم.

جاش برگر رییس این موسسه نیز از مک کویین به عنوان یکی از تاثیرگذارترین و مهم‌ترین هنرمندان بریتانیایی ۲۵ سال اخیر یاد کرد که با فیلم‌های کوتاه و بلندش انسانیت را تشویق می‌کند و با تاکید بر موارد خشن غیرانسانی و با شعر و سبک‌ تصویری‌اش، انسانیت را یادآوری می‌کند. این جایزه که از سال ۱۹۸۳ تاسیس شده در سال‌های نخست به چهره‌هایی چون اورسون ولز، ساتیاجیت رای، امریش پسبورگر، مایکل پاول، دیوید لین و مارسل کارنه تعلق گرفت. از آن زمان تاکنون بیش از ۸۰ چهره برجسته دنیای هنر و سینما با این جایزه به عضویت افتخاری این موسسه درآمده‌اند که عثمان سمبنه و کلینت ایستوود هم از جمله آنها هستند. هیو گرانت در ماه فوریه و کیت بلانشت در سال ۲۰۱۵ و آل پاچینو در سال ۲۰۱۴ از چهره‌های جدیدی بودند که این افتخار شامل حالشان شد.

به گزارش مهر به نقل از گاردین، استیو مک کویین امسال در حال کار کردن روی یک مینی سریال ۵ قسمتی برای بی‌بی سی درباره جامعه مهاجران در لندن غربی در اواخر دهه ۱۹۶۰ تاکنون بوده است. او اولین و تنها کارگردان سیاه‌پوستی است که جایزه اسکار بهترین فیلم را دریافت کرده است.

مقاله قبلینماینده مجلس: دری اصفهانی بر اساس اعترافات جیسون رضائیان بازداشت شده است
مقاله بعدیجان کری: ارسال مهمات ایران به یمن تهدیدی برای آمریکا هم محسوب می شود
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.