حزب کمونیست سن‌پترزبورگ گفته اگر دی‌کاپریو در نقش لنین ظاهر شود، «باعث به وجود آمدن اعتراض رسمی» خواهد شد.

 در ماه ژانویه امسال لئوناردو دی‌کاپریو که یکی از شانس‌های اصلی اسکار امسال است از چند شخصیت انقلابی روس که او دوست دارد نقش‌شان را بازی کند، نام برد. او از کسانی مثل پوتین، راسپوتین و لنین یاد کرد و گفت: فکر می‌کنم باید فیلم‌های بیشتری درباره تاریخ روسیه ساخته شوند زيرا داستان‌هاي زيادي با ارزش آثار شكسپير در دل اين كشور نهفته است.

تنها چند روز بعد، یکی از سخن‌گویان کمپانی لنین‌فیلم اعلام کرد که «فیلم ساختن همیشه جذاب است. اغلب لئوناردو دی‌کاپریو را به لنین در دوران جوانی‌اش تشبیه می‌کنند. ما به اندازه کافی لوکیشن و وسایل داریم که دوران انقلاب را بازسازی کنیم».

بسیاری از کاربران رسانه‌های اجتماعی هم گفتند که دی‌کاپریو و لنین شباهت‌های ظاهری زیادی دارند اما این برای راضی کردن بعضی از کمونیست‌های روسیه کافی نیست. آن‌ها تهدید کردند که اگر این استودیو از دی‌کاپریو در نقش لنین استفاده کند، اجازه ساخته شدن فیلم را نخواهند داد. حزب کمونیست سن‌پترزبورگ – که از حزب کمونیست پارلمانی اصلی کشور جداست – در مصاحبه‌ای با شبکه خبری دولتی آرآی‌ای نووُستی اعلام کرد که نامه‌ای به لنین‌فیلم نوشته و گفته استفاده از این بازیگر، «باعث به وجود آمدن اعتراض رسمی» خواهد شد.

سرگی مالینکوویچ یکی از رهبران این حزب گفت: «ما اعمال اعتراضی نافرمانی مدنی خودمان را جلوی ورودی لنین‌فیلم اجرا خواهیم کرد و به سادگی به آن‌ها اجازه ورود به آن را نخواهیم داد. آن‌ها باید یک بازیگر روس پیدا کنند». البته باید به این نکته اشاره کرد که مادربزرگ خانواده مادر دی‌کاپریو، هلن ایندنبیرکن نام داشت و اهل روسیه بود. دی‌کاپریو هم چند بار گفته نیمه‌روس است.

مالینکوویچ به خاطر اعتراض‌هایش شناخته می‌شود و پیش از این هم وقتی اعلام شده بود اولگا کوریلنکو قرار است نقش یک مامور اهل بولیوی را در فیلم «ذره‌ای آرامش» جیمز باند بازی کند، او یک نامه سرگشاده به این بازیگر نوشته بود و گفته بود: «به نام تمام کمونیست‌ها ما از تو خواهش می‌کنیم، ای دختر اوکراین فقیر و رهاکننده دنیای اسلاوی. اتحادیه شوروی به تو آموزش و حمایت پزشکی رایگان داد اما هیچ کس نمی‌دانست تو قرار است مرتکب یک عمل خیانت‌وار عقلانی و اخلاقی شوی و نقش دختر فیلم باند را در فیلم‌هایش بازی کنی که صدها شهروند شوروی و شهروندان دیگر کشورهای سوسیالیست دیگر را می‌کشد».

به گزارش مهر به نقل از ایندپندنت، استودیو لنین‌فیلم یکی از قدیمی‌ترین استودیوهای کشور روسیه است و قدمتش به سال ۱۹۱۴ و زمانی بازمی‌گردد که ارتش روسیه در سن پترزبورگ فیلم‌های سینمایی می‌ساخت. آن موقع اسم این استودیو «کمیته فیلم سن پترزبورگ» بود و ۶۸ سینما هم در سراسر شهر داشت.

مقاله قبلیفیلم‌هایی که سیگار دارند فقط برای بزرگسالان به نمایش درمی‌آیند
مقاله بعدیداعش: در انگلیس قیامت می‌کنیم!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.