در اقدامی که نه تنها نقض آشکار حقوق بین‌الملل، بلکه خیانتی نابخشودنی به تاریخ و تمامیت ارضی ایران است، چین و امارات متحده عربی در یک معامله استعماری نوین، حاکمیت ایران بر جزایر سه‌گانه را وجه‌المصالحه اهداف ژئوپلیتیک خود قرار دادند. سکوت خفت‌بار و انفعال محاسبه‌شده جمهوری اسلامی در برابر این گستاخی، این اقدام را از یک مناقشه دیپلماتیک فراتر برده و به سندی از یک خیانت ملی بدل کرده است.

پیشینه تاریخی: حقیقتی که قابل معامله نیست

حاکمیت ایران بر جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک، ریشه در اعماق تاریخ دارد و اسناد متعدد تاریخی، از دوران امپراتوری‌های باستان تا نقشه‌های معتبر بین‌المللی، گواه این واقعیت است. این جزایر همواره بخشی جدایی‌ناپذیر از قلمرو ایران بوده‌اند. در قرن بیستم، این جزایر برای مدتی تحت اشغال استعمار بریتانیا قرار گرفتند، اما این اشغال هرگز به معنای سلب حاکمیت ایران نبود.

نقطه عطف تاریخی، ۳۰ نوامبر ۱۹۷۱ است. در این روز، و تنها دو روز پیش از تأسیس رسمی کشور امارات متحده عربی، نیروی دریایی شاهنشاهی ایران پس از خروج نیروهای بریتانیایی، حاکمیت کامل و قانونی خود را بر این جزایر اعاده کرد. این اقدام بر اساس توافق و تفاهم‌نامه‌های بین‌المللی صورت گرفت و به دورانی از اشغالگری پایان داد. بنابراین، امارات متحده عربی به عنوان یک کشور، هرگز حاکمیتی بر این جزایر نداشته که اکنون مدعی آن باشد. ادعای امارات، ادعایی بی‌اساس و فاقد هرگونه وجاهت تاریخی و حقوقی است.

خیانت جمهوری اسلامی: سکوت در برابر فروش وطن

آنچه امروز مشاهده می‌کنیم، تقابل دردناک دو رویکرد است: اقتدار دولت پیشین ایران در بازپس‌گیری و تثبیت حاکمیت ملی در سال ۱۹۷۱، و انفعال و سکوت خیانت‌بار جمهوری اسلامی در سال ۲۰۲۵. واکنش سخنگوی وزارت خارجه رژیم، که حتی جرأت نکرد نامی از چین ببرد، یک شکست دیپلماتیک نیست؛ بلکه یک همدستی استراتژیک است.

جمهوری اسلامی در چارچوب سیاست نگاه به شرق و قرارداد ۲۵ ساله با چین، عملاً حاکمیت ملی و منافع سرزمینی ایران را در مسلخِ بقای رژیم قربانی کرده است. این سکوت، بهای وابستگی اقتصادی و سیاسی به پکن است. رژیمی که برای سرکوب مردم خود به حمایت خارجی متکی است، لاجرم در دفاع از مرزهای کشور نیز ناتوان و بی‌اراده خواهد بود. این اقدام، فروش تدریجی وطن در ازای تضمین‌های امنیتی و اقتصادی برای یک حکومت نامشروع است و مصداق بارز خیانت به خون هزاران سربازی است که برای حفظ این آب و خاک جان باخته‌اند.

ابعاد راهبردی: استعمار نوین چینی

توافق چین و امارات، بخشی از یک پازل بزرگتر است. چین با استفاده از قدرت اقتصادی و نفوذ دیپلماتیک خود، در حال بازتعریف نظم جهانی به نفع خود است. حمایت از ادعاهای ارضی بی‌اساس، ابزاری برای ایجاد وابستگی و کسب امتیازات راهبردی است. پکن با این اقدام نشان داد که “شراکت راهبردی” برایش تنها تا زمانی معنا دارد که منافع امپریالیستی‌اش تأمین شود و در این راه، قربانی کردن تمامیت ارضی متحدانش هیچ هزینه‌ای برایش ندارد.

این بیانیه مشترک، نه تنها یک سند دیپلماتیک، بلکه کیفرخواستی علیه جمهوری اسلامی است که نشان می‌دهد چگونه یک رژیم ایدئولوژیک و ناکارآمد، می‌تواند تاریخ، هویت و تمامیت ارضی یک ملت بزرگ را به حراج بگذارد. جزایر سه‌گانه، ناموس وطن هستند و تاریخ هرگز این خیانت آشکار را فراموش نخواهد کرد.

خبرنامه ملی ایرانیان برگرفته از اپک‌تایمز و دیگر منابع خبری

مقاله قبلیشادباش آذینی برای روز مادر، گاهنامه گرامیداشت مادر: روایت یک فرمان ماندگار
مقاله بعدیاز انکار تا پذیرش: چرا تحلیل‌های امنیتی کهنه پاسخگوی واقعیت‌های نوین نیست
سرویس خبر
تیم سرویس خبریِ خبرنامهٔ ملی ایرانیان: صدایی که از دل تاریخ معاصر ایران برخاسته است کمتر رسانه‌ای می‌تواند ادعا کند که تحریریه‌اش نه از پشت میزها و تحلیل‌های انتزاعی، بلکه از دل زندان‌ها، شکنجه‌گاه‌ها، میدان‌های جنگ صنفی، و خیابان‌های خونین اعتراض شکل گرفته است. خبرنامهٔ ملی ایرانیان یکی از همین استثناهاست. در این تیم، تاریخ معاصر ایران را نه از کتاب‌ها، که از تن و جان راویانش می‌خوانیم: شبکه‌ای از خبرنگاران درون‌مرز که با خطر جان از دل ایران، از گذرگاه‌های محرمانه، حقیقت را به‌بیرون می‌رسانند؛ کسی که سال‌ها از عمرش را در بازداشت گذراند و بسیاری از توان جسمی‌اش را زیر شکنجه از دست داد، و با این‌همه، به‌جای سکوت، تبدیل به مهم‌ترین چشم خبری دربارهٔ دالان‌های پنهان قدرت در ایران شد؛ صدای یک زن که زندان، شکنجه، تبعید و فرار از مملکت را پشت سر گذاشت تا بتواند حرف بزند؛ عکاسی که دوربینش یکی از نمادین‌ترین لحظات تاریخ معاصر جهان را ثبت کرد و امروز جایزه‌های بین‌المللی حاصل همان شجاعت‌اند؛ افسری که از دل ساختار امنیتی آمده و رئیس سندیکایی که از همان روزهای نخست انقلاب، سرکوب مطبوعات را از نزدیک دید؛ رهبر صنفی کارگران که صدای طبقه‌ای را بازتاب می‌دهد که اغلب در تحلیل‌های نخبه‌گرا نادیده گرفته می‌شود؛ و در میان همهٔ این‌ها، مردی که از ۱۴ سالگی طعم زندان را چشید، برادرش را به‌جرم میهن‌دوستی بر سینه دیوار با گلوله شکافتند و على‌رغم محرومیت از ورود به دانشگاه، به یکی از صداهای ماندگار ژورنالیسم ایرانی بدل شد. این‌ها نام‌ها نیستند؛ اسنادند. اسناد زنده‌ای از آنچه بر یک ملت گذشت. آنچه این تیم را از بسیاری رسانه‌های دیگر متمایز می‌کند، این نیست که «بی‌طرف» باشند به آن معنایی که میان جلاد و قربانی تعادل برقرار کنند؛ بلکه این است که صداقتشان از جنس تجربه است، نه ادعا. وقتی کسی که شکنجه را روی پوست خود حس کرده دربارهٔ شکنجه می‌نویسد، وقتی زنی که تبعید را زیسته از سرکوب زنان می‌گوید، وقتی عکاسی که لحظهٔ مرگ جان‌فداها را ثبت کرد از خشونت خیابانی سخن می‌گوید — این دیگر گزارشگری از راه دور نیست؛ شهادت است. و شاید بزرگ‌ترین قوت این تیم همین باشد: تنوعی که نه از روی محاسبهٔ رسانه‌ای برای «نشان‌دادن توازن»، بلکه از دل تاریخ واقعی ایران بیرون آمده — نسل‌های مختلف، طبقات مختلف، جنسیت‌های مختلف، و حتی خاستگاه‌های ایدئولوژیک مختلف، همه در یک نقطهٔ مشترک به هم رسیده‌اند: نه‌گفتن به سرکوب، و گفتن حقیقتی که بارها برایش بها پرداخته‌اند.