جکی چان به عنوان اولین بازیگر آسیایی، جشنواره سینمایی «اودینه» ایتالیا را افتتاح کرد.

اودینه شهری در شمال شرقی ایتالیا میزبان جشنواره فیلم «شرق دور» شد.

جکی چان در حالی روز جمعه در این جشنواره شرکت کرد که ۲۴ ساعت پیش از آن جوایزی را از مراسم اختتامیه فستیوال فیلم پکن دریافت کرد و با جت شخصی راهی ایتالیا شد. این اولین بار است که شهر اودینه میزبان چنین شخصیت درجه یکی می شود.

چان در همان روز جمعه در یک نشست مطبوعاتی شرکت کرد و با دوستدارانش در جمع فیلم پرفروش جدیدش «شمشیر اژدها» شرکت کرد. او پس از این برنامه ها در برنامه افتتاحیه جشنواره حضور یافت.

چان ابتدا از این که دعوت‌های پیشین این جشنواره را نپذیرفته بود عذرخواهی کرد و سپس درباره فیلمبرداری جدیدترین فیلمش که سه ماه در صحرای گوبی به طول انجامید سخن گفت. او سر به سر کارگردان دانیل لی نیز گذاشت که این روزها می‌تواند از پرده سبز و تکنولوژی جلوه‌های ویژه برای خلق صحنه‌های اکشن و جان دادن به شخصیت‌های درجه دو استفاده کند، اما لی تاکید کرد که استفاده از تصاویر واقعی بهتر به نظر می‌آیند به همین دلیل هم آنها در صحرا توفان شن را تاب آوردند، با کمبود آب روبه رو شدند و مجبور بودند تا تنها از بازیگران قفقازی موجود در چین برای بازی در نقش رومیان مهاجر بهره بگیرند.

«شمشیر اژدها» به کارگردانی دانیل لی و با بودجه بالا ساخته شد و داستان سربازان رومی را بیان می‌کند که در چین باستان گم شده اند. این فیلم در شرق دور به سرعت به فیلم پرفروش بدل شد.

تاثیر حضور چان موجب توجه مقامات و کارشناسان محلی شهر کوچک اودینه با جمعیت ۱۰۰ هزار نفری‌اش به این جشنواره نیز شد. در سال‌های پیش جشنواره شرق دور تنها به معنی هدر دادن بودجه از سوی سیاستمداران محلی محسوب می‌شد و آنها سعی در تعطیل کردن آن داشتند. اما این بار دو عضو شواری شهر برای خوشامدگویی به این جشنواره به صحنه رفتند و آن را از مزایای اقتصادی برای بهبود وضع منطقه خواندند.

این شهر کوچک ایتالیایی بی‌سرو صدا دارد تبدیل به جریانی برای جذب علاقه‌مندان صنعت سرگرمی می‌شود و قرار است جو هیسائیشی آهنگساز ژاپنی نیز در همین جشنواره و باب دیلن خواننده و موسیقیدان آمریکایی نیز ظرف همین ماه راهی این شهر شوند.

این در حالی است که این فستیوال حامی نوعی فیلم‌های تجاری آسیایی است تا بتواند مخاطبان این دسته از آثار را جلب کند و در عین حال برای ارایه فناوری اطلاعات نیز آمادگی دارد و قصد کشف ژانرهای پرفروش آسیایی را نیز دارد.

در این جشنواره در مجموع ۶۲ فیلم بلند و مستند از ۱۱ کشور آسیایی، از جمله فیلم‌های «قاره» و «دوستان فروپاشیده» از سینمای چین و درام «آخرین اعدام» از تایلند و نیز دو قسمت فیلم ترسناک علمی تخیلی «پارازیت» از سینمای ژاپن و فیلم‌های «کارت»، «اعتراف» و «زندگی درخشان من» از سینمای کره جنوبی به نمایش درمی‌آیند. «گنگم بلوز» و «قصیده‌ای برای پدرم» دیگر فیلم‌های سینمای کره در این جشنواره هستند.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی، این جشنواره که هفدهمین دوره خود را پشت سر می‌گذارد تا دوم ماه می به کار خود ادامه می‌دهد.

مقاله قبلیدو دوربین جدید سونی سایبرشات با سوپرلنز و وای-فای؛ به همراه تصاویر
مقاله بعدیهیئت بلندپایه اقتصادی سوئیس پس از ۱۰ سال به ایران سفر کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.