جولین مور بازیگری که امسال جایزه اسکار را برای بازی در فیلم «هنوز آلیس» دریافت کرد، می گوید لذت دیدن فیلم در سینما خیلی بیشتر از دیدن دی وی دی در منزل و تلویزیون شخصی است.

 این بازیگر مطرح با انتقاد از نمایش همزمان فیلم در سینماها و در دسترس بودن آنها برای تماشا در تلویزیون‌های خانگی گفت: تماشای یک فیلم در تلویزیون هرگز همانند دیدن آن در سینما نیست. ما خیلی سخت کار می‌کنیم تا یک تجربه سینمایی برای مخاطب ایجاد شود، در حالی که با تماشای آن در تلویزیون همه اینها از بین می‌رود.

او افزود: از این که می‌شنویم یک فیلم همزمان با سینماها به صورت دی.وی.دی یا ویدیو هم وارد بازار می‌شود، خیلی ناراحت می‌شویم. برای مثال سونی از این روش برای اکران «مصاحبه» فیلم کمدی که با مخالفت کره شمالی روبه رو شد، استفاده کرد. این اتفاق برای فیلم «برف روب» هم افتاد در صورتی که تحلیل کارشناسان این بود که اگر همزمان نسخه دی‌.وی.دی آن منتشر نشده بود، فروش آن در سینماها بالاتر می‌رفت.

مور درباره کیفیت فیلم‌های مستقل هم صحبت کرد که در مقابل تولید در استودیوهای بزرگ و اصلی قرار می‌گیرند. او گفت: هالیوود همه تجارت خلاق برای بازیگران نیست. آنها بخشی از تجارت تولید خلاق هستند. کار کردن برای بخش مستقل به من کمک کرد تا حرفه‌ام را بهتر دنبال کنم. همه موفقیت من از جمله جایزه اسکاری که دریافت کردم، از این بخش لاغر و ضعیف فیلمسازی می‌آید. فیلم «هنوز آلیس» از جمله فیلم‌های مستقلی بود که درباره زنی ساخته شد که با شرایط زوال زودرس عقلی روبه رو می‌شود.

اما مور اذعان کرد که نیاز به ادامه کار تولید در استودیوهای بزرگ هم هست و گفت کار برای بخش‌های بزرگ روی یک سینی نقره‌ای به آدم تعارف نمی‌شود. باید یک سابقه تجاری هم داشته باشی تا سرمایه گذاران بیایند و روی کارهای کوچکتر هم سرمایه‌گذاری کنند. او گفت: نمی‌توانیم فقط در فیلم‌های مستقل بازی کنیم.

جولین مور که در سینماکان در برابر علاقه‌مندانش حضور یافته بود از «حیات دوباره» لئوناردو دی‌کاپریو به کارگردانی آلخاندرو گونزالس کارگردان برنده اسکار برای «بردمن»، «مریخی» حماسه فضایی ریدلی اسکات و «لذت» که حاصل همکاری مجدد دیوید اوراسل کارگردان و جنیفر لارنس بازیگر است، به عنوان آثاری بزرگ نام برد.

 به گزارش مهر به نقل از گاردین، او گفت هر سه این پروژه‌ها از زمینه‌ای تیره برخوردار هستند. او گفت موسیقی فیلم اوراسل هم موسیقی تاریکی است و کلا این فیلم به نسبت فیلم «کلاهبردار آمریکایی» سیاه‌تر است.

مقاله قبلیانتقال ۵ زندانی به سلولهای انفرادی جهت اجرای حکم ضد بشری اعدام
مقاله بعدی«سریع و خشمگین ۷» پنجمین فیلم پرفروش تاریخ سینما
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.