«مجمع جهانی اقتصاد» روز سه شنبه گزارش رقابت پذیری اقتصادهای جهان را منتشر کرد. با استفاده از روش شناسی مرتبط با «شاخص احساس فساد» سازمان شفافیت بین الملل، مجمع جهانی اقتصاد ۱۴۰ کشور را از نظر سطح فساد نیز رتبه بندی کرده است.

بر این اساس، امتیاز صد به کشوری که فساد ندارد، تعلق گرفته و نمره صفر نیز به فاسدترین کشور داده شده است.

به نوشته بیزنس اینسایدر، فاسدترین کشورها از نظر مجمع جهانی اقتصاد عمدتا در آفریقا، آمریکای مرکزی، و خاورمیانه قرار دارند که نظام های حقوقی و حکومتی ضعیف دارند و فقر به طور گسترده در آنها جریان دارد.

برای نمونه، یمن که وسط یک جنگ ویرانگر است، فاسدترین کشور نام گرفته است اما چند کشور که جزء ۲۰ اقتصاد بزرگ جهان هستند نیز در فهرست کشورهای فاسد قرار دارند.

بیزنس اینسایدر، نام کشورهایی که امتیاز ۰ تا ۳۰ گرفته اند را به عنوان کشورهای فاسد منتشر کرده است.

یمن با امتیاز ۱۶ فاسد ترین کشور است.

در رتبه دوم فاسد ترین کشورها، ونزوئلا با ۱۸ امتیاز قرار دارد.

تاجیکستان با امتیاز ۲۱ در رتبه پنجم است.

زیمبابوه با ۲۲ امتیاز در رتبه هشتم است.

لبنان با ۲۸ امتیاز در رتبه ۱۷ قرار دارد.

به گزارش صدای آمریکا؛ مکزیک و روسیه با ۲۹ امتیاز در رتبه ۲۲ هستند و جمهوری اسلامی با ۳۰ امتیاز، به طور مشترک در کنار سیرالئون در رتبه ۲۹ فاسدترین کشورها قرار دارد.

مقاله قبلیدرج نشدن مهر ویزای ایران در پاسپورت گردشگران اروپایی عملیاتی شد
مقاله بعدییکه‌تازی تیم ملی فوتبال ایران در آسیا ادامه دارد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.