پانزدهمین دوره جشنواره فیلم مراکش٬ جمعه چهارم دسامبر٬ آغاز به کار کرد. امسال فرانسیس فورد کاپولا رئیس هیات داوران است.

جما آرترتون٬ هنرپیشه ی بریتانیایی که سال ۲۰۱۲ در هیات داوران بود از اهمیت این جشنواره می گوید: «فرهنگ آفریقا آنقدر غنی و گوناگنون است که گاه اهمیت سینمای آن فراموش می شود. اهمیت این جشنواره در این است که دست اندرکاران سینما را به اینجا می کشاند. وقتی در هیات داوران بودم بخش ویژه برای سینمای بالیوود داشتیم که با استقبال زیادی مواجه شد. به نظر من٬ باتوجه به غنای فرهنگ سینمایی آفریقا باید جشنواره هایی از این دست را در دیگر کشورها نیز بسط و گسترش داد.»

فیلم Rock the Kasbah (قصبه را بلرزان) با هنرنمایی بیل مری در مراسم افتتاحیه به نمایش درآمد. قرار است در پایان این دوره جشنواره٬ به این هنرپیشه آمریکایی جایزه ی ویژه ای به پاس یک عمر فعالیت سینمایی اهدا شود. وی با اشاره به مهربانی ها و خوبی های مردم مراکش ابراز امیدواری می کند بتواند روزی برای بازی در فیلمی به اینجا بازگردد: «من مردم اینجا را خیلی دوست دارم. آنها خوب و حرفه ای هستند. نه فقط مستعد و ممتاز که متفکر هستند و همه این نکات برای من خیلی مهم و جذاب اند.»

فرانسیس فورد کاپولا٬ در مراسم افتتاحیه به حملات مرگبار پاریس اشاره کرد و اعمال خشونت علیه فرهنگ و آزادی را محکوم کرد و گفت: «این روزها مهم است که در اقصی نقاط جهان٬ با دوستان و اطرافیان مان صحبت کنیم و نشان دهیم که همانطور که سینما ما را همیشه به آن تشویق کرده برای دوستی و خلاقیت متحد هستیم.»

در شب افتتاحیه٬ میدان جامع الغناء مراکش مملو از هزاران علاقه مند به سینما بود که برای تماشای فیلم «شکارچیان روح» در فضای باز گردهم آمده بودند. بیل مری که سال ۱۹۸۴ در این فیلم ایفای نقش کرده بود٬ در این مراسم حضوری پر شور و حال داشت.

یورونیوز فرصت یافت و با این هنرپیشه باسابقه گفتگوی کوتاهی صورت داد. از او درباره تازه ترین فیلمش پرسیدیم. ماجرای واقعی دختر افغانی که در یک مسابقه تلویزیونی آوازخوانی با حریفان مرد رقابت می کند. بیل مری گفت: «باوجود اینکه فشارهای زیادی بر او بود و تهدیدش می کردند٬ این زن مثل یک قهرمان در کشورش رفتار می کند؛ می گوید ما زنان ۵۲ درصد این جامعه هستیم و حق داریم که صدایمان شنیده شود به ویژه اگر آواز باشد.»

باتوجه به حملات تروریستی اخیر در پاریس و در پی آنکه داعش مراکش را نیز به سرنوشتی مشابه تهدید کرد٬ جشنواره فیلم امسال تحت تدابیر سخت امنیتی برگزار می شود.

وقتی در نشست خبری از ژان پی یر ژونه٬ عضو هیات داوران پرسیدند که سینما مقابل اینگونه رفتار خشونت آمیز چه می تواند بکند٬ فیلسماز مشهور فرانسوی گفت: «من سی سال پیش با مجله شارلی ابدو کار می کردم. کابو و ولینسکی را از نزدیک می شناختم. حالا که می بینم چه بر سر آنها آمد٬ اگر روزی تصویری از همان شخص که نمی خواهم نامش را ببرم و شما خود می دانید منظورم کیست در سناریوی فیلمم باشد ترجیح می دهم حذفش کنم و این یعنی ترسیدن و پذیرفتن اینکه متاسفانه زور خشونت و کلاشینکوف بیشتر از دوربین و سینما است.»

 یورونیوز گزارش داد؛ «جشنواره فیلم مراکش در این دوره با استقبال خوبی روبرو شده و موفق شده است تعداد قابل توجهی فیلمساز جوان و بااستعداد را معرفی کند. یورونیوز جشنواره این دوره را به طور کامل پوشش خواهد داد.»

مقاله قبلیپایان روز دانشجو در دانشگاه علامه با پرتاب گاز فلفل
مقاله بعدیدو روایت از تراژدی بیمارستان خمینی شهر
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.