جشنواره فیلم دوبی «وقتی چشم‌هایم را باز کردم» ساخته لیلا بوزید را به عنوان بهترین فیلم داستانی این دوره انتخاب کرد. جشنواره فیلم دوبی با معرفی برندگان جوایز این دوره به کار خود خاتمه داد.

در حالی که درام تونسی بوزید که داستان زنی جوان را روایت می‌کند که در یک گروه راک سیاسی در دوره انقلاب تونس آواز می‌خواند به عنوان بهترین فیلم داستانی انتخاب شد، فیلم محمود سلمان با عنوان «ما هرگز بچه نبودیم» جایزه بهترین فیلم غیرداستانی و بهترین کارگردانی را دریافت کرد.

فیلم سالم براهیمی با عنوان «بگذار بیایند» که درباره یک خانواده الجزایری در دهه ۱۹۹۰ است جایزه ویژه هیات داوران را برد.

حایزه بهترین بازیگر زن نیز به منا شلبی برای بازی در «ناوارا» ساخته هلا خلیل فیلمساز مصری رسید. برای جایزه بهترین بازیگر مرد نیز لطفی عبدلی برای بازی در «مرزهای بهشت» ساخته فارس نعنا فیلمساز تونسی انتخاب شد.

دیپا مهتا رییس هیات داوران در مراسم اختتامیه این جشنوار از درخشش فیلمسازان زن در این دوره قدردانی کرد.

فیلم هانی ابوسعید با عنوان «استعداد» نیز جایزه منتخب مردم را برد و عبدالله حسن احمد با دریافت جایزه ۱۰۰ هزار دلاری وزارت داخلی برای بهترین فیلمنامه اجتماعی به خانه رفت.

جشنواره فیلم دوبی امسال چهار جایزه یک عمر دستاورد نیز اهدا ‌کرد که این جوایز به کاترین دونو بازیگر فرانسوی، عزت العیالی بازیگر مصری، سامی بوآجیلا بازیگر فرانسوی-تونسی و نصرالدین شاه بازیگر هندی تعلق گرفت.

دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم دوبی که کارش را با نمایش «اتاق» ساخته لنی آبراهامسون به عنوان فیلم افتتاحیه شروع کرده بود، با نمایش فیلم «کمبود بزرگ» ساخته آدام مک‌کی با بازی برد پیت، رایان گاسلینگ، کریستین بیل و استیو کارل به عنوان فیلم اختتامیه، کارش را تمام کرد.

به گزارش مهر به نقل از اسکرین دیلی، جشنواره بین‌المللی فیلم دوبی (DIFF)  امسال از ۹ تا ۱۶ دسامبر برگزار ‌شد و در پایان این جشنواره اعلام شد که دور بعد در تاریخ ۷ تا ۱۴ دسامبر ۲۰۱۶ برگزار می‌شود.

مقاله قبلیفروش ۱۴ میلیون دلاری «جنگ ستارگان» در بازار جهانی
مقاله بعدیتصاویری از ثبت‌نام سیدحسن خمینی برای انتخابات
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.