جشنواره فیلم ترایبکا برندگان بخش‌های مسابقه داستانی و مستند امسال را معرفی کرد.

 «انگیزش صفر» یک کمدی سیاه به کارگردانی تالیا لاوی درباره زندگی سربازان زن اسراییلی در بخش مسابقه داستانی سینمای جهان جایزه هیات ژوری را گرفت و «نشانه بگیر و شلیک کن» به کارگردانی مارشال کوری درباره یک آمریکایی جوان که در انقلاب لیبی گیر افتاده، عنوان بهترین فیلم بلند مستند را به خود اختصاص داد.

«انگیزش صفر» همچنین موفق به دریافت جایزه نورا افرون هم شد که یک گروه داوری متفاوت برنده اش را انتخاب می‌کند.

برندگان این دوره جشنواره فیلم ترایبکا پنجشنبه شب در مراسمی که در کنراد نیویورک برگزار شد، معرفی شدند. این جشنواره که تا 27 آوریل (7 اردیبهشت) ادامه دارد، به نمایش فیلم‌های برگزیده ادامه می دهد.

پل اشنایدر نیز دیگر برنده امسال بود که برای بازی در فیلم «خداحافظی با همه آن چیزها» ساخته آنگوس مکلاکلان جایزه بهترین بازیگر مرد بخش مسابقه داستانی را برد و والریا برونی نیز برای بازی در «سرمایه انسانی» به کارگردانی پائولو ویرزی برنده جایزه بهترین بازیگر زن شد.

فهرست کامل برندگان بخش‌های مسابقه این دوره جشنواره ترایبکا چنین است:

جایزه سینمای داستانی جهان

جایزه موسسان بهترین فیلم بلند داستانی: «انگیزش صفر»، نویسنده و کارگردان: تالیا لاوی (رژیم صهیونیستی)

تقدیر ویژه هیات داوران: «ربودن میشل هولبک» به کارگردانی گیوم نیکلو (فرانسه)

بهترین بازیگر مرد فیلم بلند داستانی: پل اشنایدر برای «خداحافظی با همه آن چیزها» به کارگردانی آنگوس مکلاکلان (آمریکا)

بهترین بازیگر زن فیلم بلند داستانی: والریا برونی برای «سرمایه انسانی» به کارگردانی پائولو ویرزی (ایتالیا، فرانسه)

بهترین فیلمبرداری: دامیان گارسیا برای «گوئروس» به کارگردانی آلونسو روئیزپالاسیوس (مکزیک)

بهترین فیلمنامه: «ربودن میشل هولبک»، نویسنده و کارگردان: گیوم نیکلو (فرانسه)

بهترین تدوین: «پنج ستاره»، تدوینگر، نویسنده و کارگردان: کیت میلر (آمریکا)

جایزه بهترین فیلم بلند مستند

بهترین فیلم بلند مستند: «نشانه بگیر و شلیک کن» به کارگردانی مارشال کاری (آمریکا)

تقدیر ویژه هیات داوران: «درباره سوزان سونتاگ» به کارگردانی نانسی کیتز (آمریکا)

بهترین تدوین: «Ne Me Quitte Pas»، تدوینگر، نویسنده و کارگردان: سابین لوب باکر و نیلس فان کوووردن (هلند، بلژیک)

جایزه کارگردان جدید بخش داستانی

بهترین کارگردان جدید داستانی: جوزف ولادیکا برای «مانوس سوسیاس» (کلمبیا، آمریکا)

تقدیر ویژه هیات داوران: «گوئروس» به کارگردانی آلونسو روئیزپالاسیوس (مکزیک)

جایزه کارگردان جدید بخش مستند

بهترین کارگردان جدید مستند: آلن هیکس برای «Keep On Keepin’ On» به کارگردانی آلن هیکس (آمریکا)

جایزه فیلم‌های کوتاه

بهترین فیلم کوتاه داستانی: «تماس تلفنی» به کارگردانی مت کرکبای (بریتانیا)

بهترین فیلم کوتاه مستند: «یک سال اجاره» به کارگردانی برایان بولستر (آمریکا)

تقدیر ویژه هیات داوران: «بخش بعدی» به کارگردانی ارین سنگر (آمریکا)

جایزه الهامی دانشجویی: «پرنده نسما» به کارگردانی نجوان علی و مدو علی (عراق)

تقدیر ویژه هیات داوران: «منحنی» به کارگردانی توموکی کوروگی (ژاپن)

جشنواره ترایبکا دو جایزه نیز به فیلم بلند و مستند در بخش آنلاین اهدا کرد که به «وارا:یک نعمت» به کاردانی هینسته نوربو از بوتان و «عشق در دویانی مارس» ساخته ملیسا جانسون و روبرتینو زامبرامو از آمریکا رسید.

جشنواره فیلم ترایبکا که سال 2002 با همکاری رابرت دنیرو، جین رزنتال و کریگ هتکاف شکل گرفت، تاکنون میزبان بیش از چهار میلیون و 500 هزار نفر بوده است.

سیزدهمین دوره جشنواره ترایبکا از 16 تا 27 آوریل(27 فروردین تا 7 اردیبهشت) برگزار می شود و مثل هر سال نیویورک شهر برگزاری آن است. هنوز برنامه کامل این دوره از جشنواره ترایبکا اعلام نشده است.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر،جشنواره ترایبکا در واکنش به حادثه 11 سپتامبر راه‌اندازی شده ودر محله‌ای به همین نام که نزدیک محل سابق برج‌های دوقلو در نیویورک است، برپا می شود.

سال پیش فیلم «موشک» از سینمای استرالیا جایزه اصلی این جشنواره را با خود به خانه برد.

مقاله قبلیآذربایجان غربی میراث دار تاریخ 8 هزار ساله
مقاله بعدیفلسطينيان شصت سال ديگر صبر كنند، راضي مي شويد؟
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.