«وارونگی» اولین نماینده ایران در جشنواره فیلم کن به روی پرده رفت و شماری از داوران بخش رقابتی از جمله داور این بخش به تماشای آن نشستند.

فیلم «وارونگی» به عنوان اولین نماینده ایران در شصت و نهمین جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد و با اقبال روبه رو شد.

«وارونگی» ساخته بهنام بهزادی ساعتی پیش در بخش «نوعی نگاه» جشنواره کن اکران شد.

کارگردان این اثر پیش از نمایش فیلم با تماشاگرانی که به تماشای فیلمش نشسته بودند، درباره اثرش صحبت کرد.

این فیلم که سومین فیلم بلند این کارگردان است، درباره زنی است که از یک سو باید با مشکلات خانوادگی کنار بیاید و از سوی دیگر پدیده وارونگی هوا، دغدغه او شده است.

سحر دولتشاهی، علی مصفا و کارگردان از جمله عوامل ساخت فیلم بودند که در مراسم فرش قرمز کن در برابر دوربین عکاسان حضور یافتند.

شماری از اعضای داوران بخش رقابتی و از جمله جرج میلر رییس هیات داوران، در کنار کتایون شهابی به تماشای این فیلم نشستند. مهتاب کرامتی و فاطمه معتمدآریا از دیگر حاضران در زمان نمایش فیلم بودند.

به گزارش مهر؛ شهابی تهیه کننده و توزیع کننده فیلم و نماینده ایران در بخش گروه داوران بخش رقابتی است.

مقاله قبلیمالدیو روابط دیپلماتیک با ایران را قطع کرد
مقاله بعدیاعتراض حزب “آلترناتیو برای آلمان” به طرح ساخت مسجد در تورینگن
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.