محمد رسول‌اف، سینماگر ایرانی “ممنوع‌الدوربین” که برای سومین بار در بخش‌های غیرمسابقه‌ای جشنوارۀ کن حضور دارد، امسال با فیلمی در بارۀ سانسور، به اسم “دست‌نوشته‌ها نمی‌سوزند”، در بخش نوعی نگاه این فستیوال شرکت کرد و جایزۀ منتقدان سینمایی را برنده شد.

خبرگزاری فرانسه گزارش کرد؛ “فدراسیون بین‌المللی نشریات سینمایی*” که مقر آن در مونیخ قرار دارد، منتقدان سینما را در بر می‌گیرد و در حال حاضر حدود ٣٠٠ عضو دارد. در جشنواره‌های سینمایی معتبر، این فدراسیون جایزۀ خاص خود را دارد که به داوری چند نفر از اعضا، به یک سینماگر داده می‌شود.

امسال، این فدراسیون یک جایزه به فیلم‌هایی اختصاص داد که در بخش مسابقۀ جشنوارۀ کن حضور دارند و یک جایزه هم برای بخش “نوعی نگاه” کنار گذاشت.

جایزۀ اول، نصیب فیلم “زندگی آدل” شد که توسط “عبداللطیف کشیش”، فیلمساز تونسی-فرانسوی، ساخته شده است. فیلم “دست‌نوشته‌ها نمی‌سوزند”، آخرین کار “محمد رسول‌اف” هم که در بخش نوعی نگاه شرکت کرده بود، جایزۀ دیگر فدراسیون منتقدان را بدست آورد.

* FIPRESCI : Fédération internationale de la presse cinématographique

مقاله قبلیفرانسه با شرکت ایران در کنفرانس حل بحران سوریه مخالفت کرد
مقاله بعدیرضایت وزارت اطلاعات شرط قاضی صلواتی برای اعزام دراویش زندانی به مراکز درمانی..!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.