مایکل داگلاس با شکست دادن سرطان حنجره و بازی در فیلم “پشت چلچراغ” سودربرگ، از دیدگاه مت دیمون همبازی او برای ایفای نقش در این فیلم شایستگی بردن جایزه امی را دارد.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مووی نیوز، این دو ستاره معروف برای ایفای نقش‌شان در فیلم موزیکال سودربرگ هر دو نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد نقش اول در یک فیلم شده‌اند، اما دیمون خیلی خوشحال‌تر می شود اگر داگلاس امسال برنده این جایزه شود. دیمون می گوید: می‌خواهم مایکل برنده شود. واقعا. قسم می خورم! واقعا می خواهم او برنده شود.

داگلاس که بعد از شکست دادن سرطان حنجره در این فیلم بازی کرد، برای ایفای نقش شخصیت لیبراچی پر زرق و برق از همه منتقدان نقدهای مثبت دریافت کرد. دیمون نقش همکارش اسکات تورسون را بازی می کند.

دیمون در ادامه گفت: این داستان فوق‌العاده ای است. بتوانی سرطان را شکست بدهی و بعد هم بیایی اینطور نقش بازی کنی؟ این حتما محق یک جایزه هست دیگر؟!”

مت دیمون در جدیدترین فیلمش “الیزیوم” در کنار جودی فاستر به نقش آفرینی ‌پرداخته و در باکس آفیس جایگاه خوبی دارد.

مقاله قبلیحضور مورگان فریمن در یک سریال درباره وزیر زن کابینه آمریکا
مقاله بعدیداوری مستندساز ایرانی در کنار مدیرتولید “جیمزباند” در جشنواره مالت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.