یک دانشمند زن ایرانی به عنوان یکی از 6 برنده جایزه دانشمند جوان ˈانسان و کره مسکونˈ سازمان یونسکو در سال 2014 شناخته شد.

برندگان جایزه دانشمند جوان ˈانسان و کره مسکونˈ یونسکو در سال 2014 در نشست شورای بین المللی هماهنگی انسان و کره مسکون (MAB) که از 10 تا 13 ژوئن 2014 در سوئد برگزار شد مشخص و اعلام شدند.

کمیسیون ملی یونسکو فراخوان جایزه دانشمند جوان ˈانسان و کره مسکونˈ یونسکو را در سال 92 به رسانه ها، دانشگاه ها، سازمان ها و مراکز تحقیقاتی ارسال کرد و پس از دریافت تقاضاها و بررسی آن در شورای علمی مرتبط ، دو پروپوزال به یونسکو فرستاد که مونا پورزادی از کشورمان جزو 6 برنده جایزه دانشمند جوان انسان و کره مسکون یونسکو در سال 2014 اعلام شد.

موضوع پروژه پیشنهادی او جایگزینی منابع سوخت جنگلی توسط منابع تجدیدپذیر در ذخیره گاه ارسباران است.

وی در مورد هدف خود از انتخاب این پروژه گفت: از آنجا که جنگل های ارسباران یکی از ذخایر ژنتیکی مهم کشور محسوب می شود، حفاظت و نگهداری از این میراث ملی به عنوان یکی از کانون های مهم تنوع زیستی در سطح بین المللی، از اهداف مهم در جهت توسعه پایدار است.

مونا پورزادی که اکنون دانشجوی دوره دکتراست، با بیان اینکه جنگل های ارسباران واقع در شمال غربی ایران و در استان آذربایجان شرقی، یکی از ذخیره گاه های زیستی ثبت شده در یونسکو است، یادآور شد:مطلب قابل توجه در این منطقه زندگی مردم بومی ساکن در حاشیه جنگل و روستاهای اطراف یا به عبارتی جنگل نشینان منطقه ای است که امرار معاش آنها ارتباط تنگاتنگی با منابع جنگلی منطقه دارد و بومیان آن بخش بزرگی از نیازهای سوختی خود را از منابع جنگلی این منطقه تأمین می کنند.

برنده جایزه دانشمند جوان ˈانسان و کره مسکونˈ یونسکو در سال 2014 در ادامه گفت: در این منطقه جایگزینی منابع سوختی تجدیدپذیر(Renewable energies) به جای استفاده از چوب و هیزم جنگلی می تواند به حفاظت از منابع جنگلی کمک بیشتری کند.

به گزارش ایرنا؛ وی اضافه کرد: در این صورت آسیبی به دلیل برداشت چوب و هیزم قاچاق به جنگل نمی رسد و علاوه بر آن، روستاییان جنگل نشین برای تأمین نیازهای سوختی خود دچار مشکل نخواهند شد.

طی سال های اخیر کمیسیون ملی یونسکو برنامه ای دقیق برای دریافت جایزه های علمی یونسکو برای محققان و دانشجویان داشته است و پژوهشگرانی از کشورمان موفق به اخذ جایزه شده اند.

یونسکو با هدف تشویق دانشمندان جوان کشورهای در حال توسعه به تحقیق در خصوص مسائل مرتبط با ذخیره گاه های زیست کره، اکوسیستم ها، منابع طبیعی و تنوع زیستی و همچنین تبادل اطلاعات و تجربه ها بین دانشمندان نسل جدید، جایزه ای را با عنوان دانشمند جوان ˈانسان و کره مسکونˈ در هر سال اعلام می کند.

مقاله قبلیکشف آثار جهانی دیگر در سطح کره ماه
مقاله بعدیداعش، ایران را تهدید کرد؛ بعد از تخریب نجف، کربلاء و سامرا، مشهد را با خاک یکسان خواهیم کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.