حسین سلامی٬ جانشین فرمانده سپاه پاسداران گفته «هجمه‌ها علیه سپاه از نظر ما موضوعات بسیار پیش پا افتاده و ناچیز است.»

وی در ادامه افزوده «اساسا سپاه عادت دارد به مسائل کوچک نگاه نکند.»

سلامی اضافه کرده «معمولا هر وقت سپاه قدرتمند عمل می‌کند و از منافع ملت و انقلاب در مقابل قدرت‌های بزرگ دفاع می‌کند مورد هجمه‌ استکبار جهانی و امتداد داخلی آن قرار می‌گیرد.»

به گزارش تارنمای دیگربان وی در ادامه بیان داشت: «این یک واقعیت است که جریان دارد و تمام شدنی هم نیست.»

اشاره وی به انتقادهای حسن روحانی از فعالیت‌های اقتصادی این نیروی نظامی است.

این فرمانده سپاه در حالی ادعا کرده که سپاه این انتقادها را کوچک می‌بیند و به آنها توجه نمی‌کند که در روزهای اخیر و پس از سخنان روحانی٬ تقریبا همه فرماندهان بلندپایه سپاه و بسیج به اظهارات وی به تندی واکنش نشان دادند.

مقاله قبلیاندام تروریسم در جهان!
مقاله بعدیمهندس عبدالعلی بازرگان بر پیکر مریم میرزاخانی نماز میت خواند
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.