تیم ملی فوتبال ولز شب یکشنبه با نتیجه یک بر صفر بر اوکراین غلبه کرد و توانست صعود خود را به مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر قطعی کند. شاگردان رابرت پیج در گروه B با ایران، انگلیس و آمریکا همگروه هستند.

ولز از کشورهای بریتانیای سابق و مرزی شرقی با انگلیس دارد، جمعیتی حدوداً ۳.۵ میلیون نفره دارد و عمدتاً با نام بزرگانی چون یان راش و رایان گیگز در اذهان ماندگار است. فدراسیون فوتبال ولز در اواخر قرن نوزدهم میلادی، یعنی در سال ۱۸۷۶ تأسیس شد. با این وجود، اولین حضور تیم ملی این کشور در یک تورنمنت معتبر به سال ۱۹۵۸ برمی‌گردد که ولزی‌ها در جام جهانی سوئد به میدان رفتند.

این حضور برای ولز شیرین بود و این تیم موفق شد به جمع هشت تیم برتر جهان برسد. تیم ملی ولز در مرحله گروهی بالاتر از مجارستان و مکزیک قرار گرفت، اما در دور یک‌چهارم نهایی مغلوب برزیل شد. فوتبال ولز سپس در تورنمنتی جهانی حاضر نشد و تنها با نام ستارگانش در رده باشگاهی به یاد می‌آمد.

طلسم دوری ولز از مسابقات بین‌المللی در سال ۲۰۱۶ شکسته شد. اژدها (لقب تیم ملی ولز) که شگفتی‌ساز مسابقات بود، میخ خود را از همان دور گروهی با صدرنشینی جدول گروه B محکم کوبید. ولزی‌ها در این گروه بالاتر از انگلیس قرار گرفتند، اما این پایان درخشش آنها نبود. یاران گرت بیل مسابقات را با غلبه بر ایرلند شمالی و بلژیک ادامه دادند و علاقه‌مندان به فوتبال را شگفت‌زده کردند، اما در نیمه‌نهایی تسلیم پرتغال شدند.

رسانه‌های ورزشی نوشتند؛ ولز در یورو ۲۰۲۰ نیز با ایتالیا، ترکیه و سوئیس همگروه شد که به رده دوم گروه دست یافت، اما در یک‌هشتم نهایی با نتیجه ۴ بر صفر مغلوب دانمارک شد تا با این رقابت‌ها وداع کند.

این تیم در دور انتخابی جام جهانی ۲۰۲۲ پایین‌تر از بلژیک قرار گرفت و راهی پلی‌آف شد. ولز با غلبه بر اتریش به بازی پایانی رسید و با غلبه بر اوکراین، بلیت سفر به قطر را قطعی کرد.

ولز با ستارگانی چون گرت بیل، آرون رمزی، اتان آمپادو و دنیل جیمز، یکی از بهترین نسل‌های تاریخ فوتبال خود را در اختیار دارد و در رتبه هجدهم رده‌بندی جهانی فوتبال قرار دارد. ولزی‌ها پس از ۶۴ سال غیبت در جام جهانی، به دنبال اثبات توانایی‌های خود در معتبرترین تورنمنت فوتبال جهان خواهد بود.

مقاله قبلیبورل: احتمال احیای برجام رو به کاهش است
مقاله بعدیبلومبرگ: آمریکا از افزایش عرضه نفت جمهوری اسلامی چشم پوشی می‌کند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.