بری نویدی تهیه‌کننده آل پاچینو پس از ۱۵ سال به شهر زادگاهش تهران بازگشته و در گفتگویی با ورایتی درباره ظرفیت‌های فیلمسازی در ایران صحبت کرد.

 بری نویدی تهیه کننده ۵۵ ساله هالیوود در سفری که به تهران دارد، در جشنواره فیلم شهر شرکت کرد.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی، وی در این جشنواره با خبرنگار ورایتی در تهران گفتگو کرده است. متن این مصاحبه چنین است:

* شما اینجا بزرگ شدید، بعد در لندن مدرسه رفتید و سپس به هالیوود رفتید و به فیلمسازی پرداختید که همکاری با مارلون براندو و آل پاچینو از جمله آنهاست. چه چیزی شما را پس از ۱۵ سال به تهران بازگرداند؟

– دلم می‌خواست برگردم، اما خیلی مشغول بودم. حالا یک استراحت در وسط تور با آل پاچینو و برنامه «شوی یک نفره» او با عنوان «یک بعدازظهر با آل پاچینو» پیش آمده و وقتی امیر اسفندیاری از مسئولان بخش بین‌المللی بنیاد سینمایی فارابی (مهر: مدیر بخش بین‌الملل پنجمین جشنواره فیلم شهر) از من دعوت کرد تا به این فستیوال بیایم، دیدم بهترین فرصت برای برگشتن است.

* فکر می‌کنید رفع تحریم های اقتصادی می‌تواند تاثیری بر صنعت فیلم ایران داشته باشد؟

– حتما. باید بگویم این اتفاق در چند سال آینده می‌افتد. وقت می‌برد ولی می‌شود.

نمی‌‌فهمم چرا ما نمی‌توانیم از لوکیشن ایران برای یک فیلم هالیوودی استفاده کنیم. اینجا زیرساخت‌ها وجود دارد. کادر متخصص هست. همه ابزار ساخت فیلم هست. می‌دانم کشورهای دیگر، همسایه‌های ما، سعی می کنند با دادن تخفیف به تولیدکنندگان بین‌المللی آنها را مجاب کنند. نمی فهمم چرا ما اینجا این کار را نمی‌کنیم.

امیدوارم و می‌دانم، یک روز، یک فیلم اینجا می‌سازم. ایران فیلمسازان بزرگی دارد. در این لحظه دلم می‌خواست یک تولیدکننده غربی اینجا بود. این پیشنهاد من است. خیلی خوب است که بتوان دو فرهنگ را کنار هم داشت و کاری بین‌المللی انجام داد.

1726938

* از نظر شخصی چه احساسی از بازگشتن به ایران دارید؟

– برای چند روز اینجا هستم. وقتی برمی‌گردم اینجا احساس می‌کنم در خانه هستم، اما البته وفق دادن خودم با شرایط جدید کمی زمان می‌برد. مثلا اینجا می‌توانم رانندگی کنم؟ اصلا. وحشتناک است. اما در هر حال حس نمی‌کنم گم شده‌ام. مثل یک شهر آن طرف است. اینجا احساس بیگانه بودن ندارم.

* برگردیم به کار فیلم، چه کاری در دست تولید دارید؟

– با آل پاچینو در حال تولید یک فیلم درباره آمادئو مودیلیانی هنرمند ایتالیایی هستم. فیلمنامه را جرزی کرومولوسکی نوشته که قبلا «التزام» را نوشته بود و بروس برسفورد هم آن را کارگردانی می‌کند. الان در حال انتخاب بازیگران هستیم. می‌خواهیم چند تا از چهره‌های بزرگ را جمع کنیم. کار فیلمبرداری هم اوایل سال آینده در بوداپست انجام می‌شود. ظرفیت یک نقش برجسته برای آل پاچینو وجود دارد اما او از همین الان هم درگیر این پروژه هست و به من کمک می‌کند تا گروه بازیگران را برای این فیلم انتخاب کنیم و کلی هم مطلب و یادداشت در اختیار نویسنده گذاشته است.

* در مورد داستان فیلم بیشتر توضیح دهید.

– این اثر با اقتباس از یک نمایشنامه نوشته دنیس مک‌اینتایر ساخته می‌شود که دقیقا آن را برای آل پاچینو ۳۵ سال پیش نوشته بود تا او در نقش مودی بازی کند. در واقع یک بخش از زندگی مودیلیانی است و در دو روز می گذرد ولی یک فیلم زندگینامه‌ای نیست. این موضوع کلی است. فیلم کمدی درام است، اما در ضمن تراژدی هم در دلش وجود دارد، چون مودیلیانی به توبرکلوز مبتلا بود و در حال مرگ بود.

* و برنامه‌های بعدی آل پاچینو؟

– «آل« آماده می‌شود تا در برادوی در نمایشی از دیوید ممت با عنوان «عروسک چینی» که پاییز روی صحنه می‌رود، بازی کند.

مقاله قبلیتوصیه‌های بامزه رابرت دنيرو برای فارغ التحصيلان كالج هنر نيويورک
مقاله بعدیانتقال ۱۳ زندانی دیگر از واحد ۲ زندان قزل حصار برای اعدام و فایل مصاحبه با تنی چند از زندانیان
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.