۴۱ نفر از ایرانیان شاخص خارج کشور در نامه‌ای از سران  و وزیران امور خارجه ۱۱ کشور جهان خواستند تا به سفرای خود در سازمان ملل متحد دستور دهند اعتبارنامه هیئت نمایندگی جمهوری اسلامی را به دلیل نقض فاحش، مداوم، و سیستماتیک حقوق بشر به حالت تعلیق در آورند.

یورونیوز نوشت؛ در متن این نامه آمده است:

«با الهام از منشور ملل متحد که در حکم قانون اساسی جهان برای یک زندگی صلح‌آمیز است،  و نیز اعلامیه جهانی حقوق بشر، میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، و

  • با تأکید مجدد ایمان خویش به حقوق اساسی بشر، کرامت و ارزش ذاتی انسان، و حقوق برابر زن و مرد
  • با اذعان مجدد به ایجاد شرایطی که به موجب آن عدالت و احترام به تعهدات ناشی از معاهدات و سایر منابع حقوق بین الملل می‌بایست حفظ شود.
  • با یادآوری تعهدات اعضای سازمان ملل متحد برای انجام با حسن نیت وظایفی که طبق منشور ملل متحد بر عهده گرفته‌اند
  • با یادآوری وظیفه اعضای سازمان ملل متحد برای تعهد و تمایل داشتن به انجام تعهدات ناشی از منشور ممل متحد
  • با یادآوری قطعنامه شماره  (۲۴)۳۲۰۷ مجمع عمومی ملل متحد مورخ سال ۱۹۷۴ که از شورای امنیت درخواست کرده بود تا وضعیت نقض مداوم حقوق بشر توسط رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی را بررسی کند،
  • با یادآوری رأی  مجمع عمومی در مورد  به تعلیق درآوردن حق هیئت نمایندگی آفریقای جنوبی برای شرکت در جلسات مجمع عمومی،  ایراد سخنرانی، ارائه پیشنهادات، و یا رأی دادن، و
  • با یادآوری قطعنامه شماره  ۱۷۸/۷۶ مجمع عمومی در مورد وضعيت حقوق بشر جمهوري اسلامی در ايران، و قطعنامه‌های قبلی در همين زمينه كه جديدترين آنها قطعنامه شماره  ۷۵/۱۹۱ مورخ ۱۶ دسامبر ۲۰۲۰ می‌باشد،

با استقبال از تلاش‌های مستمر جامعه بین‌المللی در محکومیت سرکوب وحشیانه تظاهرات مسالمت‌آمیز ایرانیان برای آزادی، حقوق بشر، و ارزش‌های دموکراتیک،

نگرانی‌های جدی خود را در این موارد بیان می کنیم:

۱. عدم تمایل عامدانه جمهوری اسلامی به پایبندی به  تعهدات قراردادی که از منابع اصلی حقوق بین‌الملل می‌باشد،

۲. قصور آگاهانه جمهوری اسلامی نسبت به پایبندی به اصل “اهتمام لازم” که لازمه “حسن نیت” در انجام تعهداتی که طبق منشور  ملل متحد به عهده گرفته است،

۳.  انکار عمدی و نقض فاحش، مستمر، و برنامه ریزی شده حقوق بشر انکارناپذیر مردمان ایران که مورد تاکید حقوق بین الملل عرفی و همچنین معاهدات بین‌المللی  می‌باشد،

با توجه به قوانین رویه‌ای مجمع عمومی، درخواست به تعلیق درآوردن اعتبارنامه هیئت نمایندگی جمهوری اسلامی را داریم.»

محمود مسائلی، کریم عبدیان، افشین افشین جم، نازنین افشین جم مک‌کی، کاوه آهنگری، شهریار آهی، علیرضا آخوندی، کاظم علمداری، سام اسدپور،آتشکار جدی، میترا بابک، مهران براتی، جوما بورش، سعید دهقان، آلن دیلانی، عمر ایلخانی زاده، کیقباد اسماعیل‌پور، منصور فرهنگ، مصطفی قاضی‌زاده، امیر حمیدی، مهرانگیز کار، ابراهیم کریمی، بیژن کیان، هادی مهابادی، محمد مهدوی‌فر، عبدالله مهتدی، زرین محی‌الدین، رضا مریدی، مسعود نقره‌کار، مهناز پراکند، حسین رئیسی، فرید روحانی، سیمین صبری، ضیاء صدر، کاوه شهروز، حسن شریعتمداری، مهناز شیرالی، شاران طبری، نیره توحیدی و فرخ زندی امضاکنندگان این نامه هستند.   

مقاله قبلیتحریم پنج فرد و دو نهاد دیگر جمهوری اسلامی توسط بریتانیا
مقاله بعدیعدم شفاف سازی از دیدار رابرت مالی با سفیر جمهوری اسلامی توسط دولت بایدن
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.