رابرت رودریگز کارگردان فیلم‌های «شهر گناه ۲» و «قداره می‌کُشد» با ارائه شکواییه‌ای به دادگاه از شرکت‌های تهیه‌کننده این فیلم‌ها ادعای غرامت کرد.

بعد از شکست تجاری دنباله‌های «شهر گناه» و «قداره»، رابرت رودریگر کارگردان این فیلم‌ها از شرکت آلدامیزا انترتینمنت و سایر شرکت‌های تهیه‌ این فیلم‌ها و  افرادی که از سوی این شرکت‌ها به‌عنوان مدیر تولید و تهیه‌کننده در پروژه‌های «شهر گناه2: بانوی محترمی برای کشتن» و «قداره می‌کُشد» فعالیت کرده‌اند، ادعای غرامت کرد. وی در دادخواست خود گفته است که تهیه‌کنندگان مبلغ 7.7 میلیون دلار دستمزد وی را برای ساختن آن فیلم‌ها پرداخت نکرده‌اند.

به‌نوشته ورایتی، رابرت رودریگز در شکواییه‌ای که روز جمعه به دادگاه عالی لس‌آنجلس تقدیم کرده، از سرگئی بسپالوف، مارینا بسپالوف و شرکت‌های ماداریتکو لیمیتد، ورلنوواما LLC، آلدامیزا انترتینمنت و SC2 پروداکشنز شکایت کرده و علاوه بر آنکه ادعا کرده که تهیه‌کنندگان دستمزد وی به مبلغ 7.7 میلیون دلار را نپرداخته‌اند، در مورد افشای مضمون قرارداد و کلاه‌برداری نیز طرح دعوا کرده است.

به ادعای رودریگز این افراد و شرکت‌ها بدون داشتن منابع مالی کافی و با طرح جداول گردش نقدی ساختگی در مورد فیلم‌ها و پروژه‌ها از او کلاهبرداری کرده‌اند.

رابرت رودریگز همچنین ادعا کرده که علاوه بر آنکه دستمزد وی پرداخت نشده است، دستمزد کایل وارد فیلمنامه نویس «قداره می‌کُشد» را نیز از جیب خود پرداخت کرده است. رودریگز تهیه‌کننده و کارگردان هر دو فیلم «شهر گناه2: بانوی محترمی برای کشتن» و «قداره می کُشد» است که در گیشه شکست تجاری سختی خورده‌اند.

این فیلم‌ساز 46 ساله متولد سن آنتونیو تگزاس اولین فیلم بلند خود را با عنوان «اِل‌ماریاچی» در سال 1992 با بودجه‌ بسیار ناچیز هفت هزار دلار تولید کرد و به موفقیت تجاری بزرگی رسید و سه سال بعد آن را با عنوان «دسپرادو» با بازی آنتونیو باندراس در هالیوود بازسازی کرد و برای چندین سال همکار نزدیک کوئنتین تارانتینو  بود و آثاری مانند «از گرگ‌و‌میش تا سحر»، «بچه‌های جاسوس»، «روزی روزگاری در مکزیک» و «سیاره وحشت» را کارگردانی کرد.

«شهر گناه2: بانوی محترمی برای کشتن» رابرت رودریگز محصول ایالات متحده آمریکا و قبرس که ستارگانی همچون بروس ویلیس، میکی رورک و جسیکا آلبا در آن بازی کردند با بودجه تقریباً 65 میلیون دلار تولید شد و  در ماه اوت (مرداد) اکران گرفت و در گیشه آمریکای شمالی حدود 14 میلیون و از محل گیشه سایر کشورها حدود 24 میلیون  درآمد داشت.

به‌ گزارش آنا، هزینه تولید «قداره می‌کُشد» محصول مشترک آمریکا و روسیه با بازی دنی تریهو، امبر هیرد، مل گیبسن، سوفیا ورگارا و آنتونیو باندراس که درست یک سال پیش در  ماه اکتبر 2013 اکران گرفت، حدود 20 میلیون دلار  بود. این فیلم در مجموع 15 میلیون دلار در گیشه‌ آمریکا و سایر کشورها فروش داشت و علاوه بر شکست تجاری، از جنبه هنری و نقدهایی که گرفت نیز یک شکست تمام عیار بود.

blog.mysanantonio.com

مقاله قبلیکشف موزائیک خیره‌کننده در یونان
مقاله بعدیمختصری از تاریخچه علل و عوامل ظهور داعش !
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.