همیشه حرف از سامان‌دهی سرویس‌های بهداشتی بین‌راهی است، اما هستند هتل‌های چند ستار‌ه‌ای که سرویس‌های بهداشتی آن‌ها نیز وضعیت روبه‌راهی ندارند و با آن‌که ممکن است کسی کاری به کارشان نداشته باشد، اما باید یقین دانست این نابسامانی از چشم گردشگران دور نمی‌ماند.

 قصه‌ی سرویس‌های بهداشتی سر دراز دارد که سر نخ آن به دوران ریاست «اسفندیار رحیم‌مشایی» در سازمان میراث فرهنگی و گردشگری می‌رسد که قول ساخت سرویس بهداشتی در هر 25 کیلومتر از جاده‌های کشور را آن‌هم تا پیش از پایان سال 1390 داد.

اما این پروژه‌ شکست خورد، چرا که تا سال 90 نه تنها این وعده به سرانجام نرسید، بلکه به گفته‌ی مسعود سلطانی‌فر، رییس این سازمان از آن یک‌هزار سرویس بهداشتی وعده داده شده فقط 100 چشمه به کار افتاد و ردیف اعتبار سرویس‌های بهداشتی نیز در دولت حذف شد.

صرف‌نظر از آن سرویس‌های بهداشتی بین‌راهی که ظاهرا به گِره‌ی کور صنعت گردشگری تبدیل شده‌، سرویس‌های بهداشتی دیگری هم هستند که با وجود داشتن مالک و سرمایه‌گذار، وضعیتی بی‌شباهت به چشمه‌های بهداشتی بین‌راهی ندارند؛ واحدهایی که در هتل‌هایی با ستاره‌هایی روشن محفوظ مانده‌اند و ظاهرا به دور از چشم ناظران و مجریان استانداردسازی مشغول سرویس‌دهی به مشترهایی هستند که اعتراض‌شان در ازای پولی که داده‌اند و سرویسی که نگرفته‌اند، به گوش کسی نمی‌رسد.

با این همه، چشم کنجکاو و ماجراجوی برخی گردشگران از وضعیت نامناسب سرویس‌های بهداشتی در هتل‌های ایران غافل نمانده و این شرایط به تصویر کشیده شده و در وب‌سایت‌های معتبر سفر و گردشگری که در معرض دید همگان در سراسر جهان است، قرار داده شده است.

این تصاویر از مجموعه عکس‌های گردشگران خارجی و داخلی که برای تعدادی از آژانس‌های ایرانی فرستاده شده و یا در وب‌سایت TripAdvisor قرار داده شده، انتخاب شده است. عکس‌ها گویای وضعیت برخی سرویس‌های بهداشتی در هتل‌های یک تا پنج ستاره‌ی ایران است.

به گزارش ایسنا؛ البته در کنار این تصاویر، عکس‌های مناسبی نیز از سرویس‌های بهداشتی هتل‌های عموما پنج ستاره در این وب‌سایت گردشگری منتشر شده است، اما هدف و بهانه‌ی این گزارش، متوجه کردن به آن بخش مغفول در نظام هتلداری کشور است.

(این تصاویر مربوط به هتل‌های یزد، تهران و تبریز است)

 

مقاله قبلیپ ک ک به آتش بس با ترکیه پایان داد
مقاله بعدیتصاویر کشتن بیرحمانه خرس قهوه ای
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.