محمدباقر قالیباف پیش از ظهر امروز در اجتماع  مردم سیستان‌ و بلوچستان در مسجد الغدیر زاهدان حضور يافت و به سخنراني پرداخت.

محمدباقر قالیباف شب گذشته در شبکه یک سیما گفت: مردم ما مردمی هستند که می‌خواهند همیشه عزتشان در مقابل ظالمین حفظ شود؛ بنابراین ما هیچ‌گاه عزت مردم را نمی‌دهیم که نان و اقتصاد را حل کنیم.

به گزارش خبرنامه، این کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری با حضور در برنامه دیدگاه در شبکه اول سیما، درباره برنامه‌های خود اظهار کرد: حرف زدن برای من کار سختی است، زیرا من اینگونه تربیت شده‌ام که عمل کنم.

وی خطاب به مردم ادامه داد: با هر امکانی که در اختیار دارید صدای من را ضبط کنید، زیرا دوست دارم حرف‌هایم به عنوان امانت نزد شما بماند چون من و شما با یکدیگر کار داریم و این حق شماست که حق خود را از من مطالبه کنید.

مقاله قبلیحسن روحانی و وعده رفع حصر میرحسین موسوی و مهدی کروبی، همراه لینک ویدئو
مقاله بعدیچگونه روش صحیح نافرمانی مدنی، حکومتی را فلج و نابود می کند؟
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده