با کمال تاسف آگاهی یافتیم که دوست و یار قدیمی آقای حسین رضائی عضو جبهه ملی ایران در خارج از کشور و دبیر موقت و اسبق کنفدراسیون جهانی در اثر سکته قلبی بامداد امروز در تهران درگذشت. آقای حسین رضائی در دوران حکومت شاه به عنوان مترجم به همراه دکتر هلدمن وکیل کنفدراسیون برای رسیدگی و گزارش از وضعیت زندانیان سیاسی به ایران رفت اما به محض ورود به تهران توسط ساواک دستگیر و به زندان فرستاده شد. وی مدت 8 سال در زندان مخوف ساواک بسر برد تا توسط دولت 37 روزه دکتر شاپور بختیار از زندان آزاد شد.

ما این ضایعه بزرگ را به خانواده دوستمان حسین رضائی، یاران هم مسلک و سایر دوستان وی از صمیم قلب تسلیت میگوئیم.

سازمانهای جبهه ملی ایران در خارج از کشور

اول تیر 1392 برابر 22 ژوئن 2013

info@iranazad.info

http://www.iranazad.info

مقاله قبلیدرگذشت افشین اسانلو کارگر زندانی
مقاله بعدیورود آرنولد شوارتزنگر به جمع زامبی‌ها..
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده