ترنس مالیک کارگردان صاحب‌نام سینمای آمریکا که فیلم‌هایش به عنوان شعر سینمایی شناخته می‌شوند با توافق با شاکی اش، 9 ماه وقت گرفت تا بتواند فیلمی را که باید تحویل می داد، بسازد.

کارگردان کمپانی سیکامور پیکچرز و سرمایه‌گذار فیلم «سفر در زمان» با رسیدن به توافق جدید درباره شکواییه‌ای که در دادگاه داشتند، به صورت موقت مُهر خاتمه زدند.

چندی پیش با ارایه دادخواستی به دادگاه ادعا شده بود ترنس مالیک بودجه فیلم «سفر در زمان» را برای فیلم‌های دیگر خرج کرده است.

کمپانی سیکامور پیکچرز ترنس مالیک با این شکواییه از سوی یک شرکت سرمایه‌گذاری فیلم در لندن تحت تعقیب قانونی قرار گرفته بود. این کمپانی ادعا کرد که سه میلیون و 300 هزار دلار برای پروژه مستند این فیلمساز با نام «سفر در زمان» سرمایه‌گذاری کرده است، اما با گذشت 6 سال هنوز هیچ فیلمی ندیده است.

اکنون با رسیدن به توافق، این دو کمپانی زمان جدیدی را به عنوان مهلت برای تمام کردن این پروژه تعیین کرده‌اند.

این دعوی که چندی پیش از سوی کمپانی «سون سیز پارتنرشیپ» در دادگاه ناحیه منهتن ایالات متحده به ثبت رسید، همچنین ادعا می کرد که مالیک از سرمایه آنها برای کمک به تهیه فیلم های دیگرش استفاده کرده و پروژه مورد نظر را به تعویق انداخته است.

مورا ووگان وکیل سیکامور اعلام کرده بود ادعاهای سون سیز کاملا بدون پایه و اساس هستند. این فیلم بودجه خاص خودش را داشت و کاملا منطبق بر برنامه مورد نظر پیش رفت و تمامی سرمایه ها هم به درستی مورد استفاده قرار گرفتند. علاوه بر این، تصمیم سون سیز در مورد ثبت کردن این ادعا در بی اطلاعی کامل ما و بعد از اطلاع دادن به عموم پیش رفت و همین ضعیف بودن ادعای آن ها را ثابت می کند.

«سفر در زمان» به عنوان فیلمی مستند درباره به وجود آمدن جهان و تحول آن توصیف شده است و شامل دو فیلم آی مکس 45 دقیقه ای و یک فیلم بلند می شود. این فیلم ها که مجموعا 12 میلیون دلار بودجه برایشان تعیین شده بود، بر طبق ادعای این شکواییه قرار بود تا ماه می 2013 (اردیبهشت) به پایان برسند.

سون سیز درخواست دسترسی به فایل های ذخیره شده مالی سیکامور و نیز دریافت نوارهای ضبط شده از فیلم را کرده بود و علاوه بر این درخواست کرده بود پول سرمایه گذاری را پس بگیرد.

این در حالی است که مالیک را همه به عنوان کارگردانی وسواسی می شناسند که به خاطر سنجیدن شدید پروژه هایش زبانزد است. او از سال 1973 تا به حال فقط 6 فیلم را کارگردانی کرده است که شامل «سرزمین های بد»، «روزهای بهشت»، «خط قرمز کوچک»، «دنیای جدید»، «درخت زندگی» و «برای شگفتی» می شود.

به گزارش  مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، «سفر در زمان» با صدای برد پیت در نقش روایتگر فیلم ساخته می شود. مالیک در فیلم تحسین‌شده «درخت زندگی» نیز از همکاری برد پیت بهره گرفته بود.

مقاله قبلیاصغر فرهادی نشان عالی هنر و ادبیات فرانسه را می‌گیرد
مقاله بعدی«راسل كرو» از پاپ براي تماشاي فيلم «نوح» دعوت كرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.