ترانه‌ای که سام اسمیت، خواننده بریتانیایی موسیقی پاپ برای اسپکتر، تازه‌ترین فیلم جیمزباند خوانده٬ تاریخ‌ساز شد.

ترانه “نوشته روی دیوار” (Writing’s On The Wall) که ۲۵ سپتامبر منتشر شد٬ نخستین ترانه یک فیلم از مجموعه جیمزباند است که در فهرست پرفروش‌ترین‌‌های بریتانیا صدرنشین شد.

این ترانه با فروشی حدود ۷۰ هزار نسخه (با احتساب پخش اینترنتی) در یک هفته توانست ترانه “منظورت چیه” (What Do You Mean) جاستین بیبر را به رده دوم بفرستد.

بهترین جایگاهی که پیش از این ترانه‌ای از فیلم جیمز باند به دست آورده بود ترانه‌ اسکای‌فال با صدای ادل و ترانه فیلم نمایی برای کشتن با اجرای دورن دورن بوده که در رده دوم جدول پرفروش‌ترین‌ها جا گرفتند.

سام اسمیت به بی‌بی‌سی گفت که از اینکه او و ترانه‌اش شماره یک بریتانیا شده‌اند “بسیار مغرور است”.

او پیشتر درباره این ترانه گفته بود از این که با ساخت این ترانه در ردیف خواننده و ترانه سرایانی قرار می گیرد که همیشه الهام بخش او بوده‌اند بسیار خوشحال و هیجان‌زده است.

او گفت که گرچه فقط بیست دقیقه صرف ساختن این ترانه کرده اما آن را یکی از بهترین آثار خود می داند.

سام اسمیت از سال ۱۹۶۵ و پس از تام جونز٬ نخستین خواننده مرد بریتانیایی است که فیلمی از جیمز باند با صدای او آغاز می‌شود.

این خواننده ۲۳ ساله تاکنون چندین جایزه گرمی و بریتز به دست آورده است.

سال گذشته بیش از یک میلیون نسخه از آلبوم او در بریتانیا و آمریکا به فروش رفت.

ادل، خواننده ترانه اسکای فال فیلم قبلی جیمزباند بود که در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه اسکار بهترین ترانه متن فیلم شد.

بیست و چهارمین فیلم جیمز باند با بازی دانیل کریگ که برای چهارمین بار نقش مامور ام‌‌آی ۶ را بازی می‌کند٬ روز ۲۶ اکتبر به طور همزمان در بریتانیا و ایرلند به نمایش در می‌آید.

150729131017_spectre_640x360_pa
اسپکتر (Spectre) که در زبان انگلیسی خلاصه شده عنوان “مدیریت ویژه ضدجاسوسی، تروریسم، انتقام و اخاذی” (Special Executive for Counter-intelligence, Terrorism, Revenge and Extortion) است، نام یک سندیکای خیالی بین المللی خلافکاران است که در فیلم های جیمز باند در سال های دهه ۶۰ حضور داشت و پس از سال ها درگیری حقوقی سازندگان با یک تهیه کننده فیلم بر سر آن، اکنون دوباره در این فیلم وارد شده است.

فیلمبرداری این فیلم در چند شهر از جمله لندن، مکزیکو سیتی، رم و طنجه انجام شد و بیش از هزار نفر در ساخت آن شرکت داشته اند.

اسکای فال، فیلم قبلی جیمز باند، پرفروش ترین فیلم تاریخ بریتانیا بود و فروش جهانی اش بر یک میلیارد و ۱۰۰ میلیون دلار (۷۰۵ میلیون پوند) بالغ شد.

مقاله قبلیگفتگوی کیهان لندن با فرامرز دادرس، کارشناس اطلاعاتی در رابطه با فاجعه منا
مقاله بعدیبرنامه نود ۱۳ مهر با محوریت بزرگداشت هادی نوروزی کاپیتان فقید پرسپولیس
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.