نماینده مردم دماوند در مجلس شورای اسلامی از تخریب کوه دماوند در جریان گازرسانی به روستاهای لاریجان انتقاد کرد.

قاسم ميرزايي‌نيكو با اشاره به مشكلات فراوان محيط‌زيستي دماوند، اظهار داشت: متأسفانه هنوز پيگيري‌هاي مسئولان نتيجه نداده است.

او ادامه داد: در سال‌هاي گذشته مردم منطقه در اعتراض به فاجعه زيست‌محيطي در دماوند در پي گازرساني به چند روستاي لاريجان، زنجيره انساني تشكيل داده بودند كه با وعده‌هاي مسئولان وقت از ادامه اعتراض خود منصرف شدند اما مشكلات همچنان پابرجاست.

او در تشريح اين فاجعه محيط‌زيستي گفت: درست يك سال پيش در تاريخ ۳۱ شهريورماه پروژه‌اي با عنوان خط انتقال لوله گاز از دماوند براي گازرساني به بخش‌هايي از لاريجان در شهرستان آمل به‌ طول ۴۶ كيلومتر در بكرترين منطقه دماوند در ارتفاعات حدود 3هزار متري آغاز شد كه با توجه به ميزان تخريب محيط‌زيست و منابع طبيعي، حاميان محيط‌زيست نسبت به اين پروژه حساس شدند.

نماينده مردم دماوند در مجلس دهم خاطرنشان كرد: پس از بررسي‌هاي لازم متوجه شديم پروژه گازرساني بدون اخذ مجوزهاي لازم ازجمله ارزيابي زيست‌محيطي با سرعت و قدرت كار خود را آغاز كرده است.

عضو فراكسيون اميد در مجلس با بيان اينكه در طول فصل برف و سرماي زمستان نزديك به ۲۰۰ دستگاه ماشين‌آلات در ارتفاعات دماوند دست به تخريب محيط‌زيست زدند، تأكيد كرد: از آنجا كه گاز از عسلويه تا دماوند آمده، طبيعتا بايد از اين نقطه به ديگر نقاط كشور نيز انتقال يابد اما نبايد اين امر بدون كارشناسي و بي‌توجه به معيارهاي محيط‌زيستي انجام شود.

نماينده مردم دماوند در مجلس دهم با ابراز نگراني نسبت به افزايش اعتراض‌هاي مردمي اعلام كرد: خانم ابتكار و وزير نفت در جلسه‌هايي جداگانه قول دادند تا زماني كه رضايت مردم دماوند جلب نشود و كارشناسي‌هاي لازم انجام نگيرد، اجازه پيشروي داده نشود، اما متأسفانه اخيراً بار ديگر بي‌توجه به تخريب جدي محيط‌زيست دماوند، فعاليت‌هاي انتقال گاز از سر گرفته شد و تا اين لحظه خسارت‌هاي بسياري به كوه دماوند وارد كرده و منجر به ايجاد شكافي عظيم و عميق شده است.

به گزارش ایلنا؛ اين نماينده مجلس در نامه‌اي خطاب به محمدرضا تابش، رئيس فراكسيون محيط‌زيست مجلس دهم خواستار توجه بيشتر به اين مسئله شد. در بخشي از اين نامه آمده‌است: «نمايندگان عضو فراكسيون محيط‌زيست بايد بدانند كه به بهانه رساندن گاز به چند روستا در لاريجان بله لاريجان(!) چه مصيبتي در منطقه در حال شكل‌گيري است.»

مقاله قبلیقدیمی‌ترین نژاد زمین شناسایی شد
مقاله بعدیدر پی انتقاد به واردات غیرقانونی؛ گمرک به مدیری نامه زد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.