در چهل و یکمین دوره جشنواره فیلم های آمریکایی «دوویل» از فعالیت سینمایی کیانو ریوز تجلیل شد.

 کیانو ریوز ۵۱ ساله کارنامه رنگارنگی دارد و تاکنون در نقش های مختلفی بازی کرده است. از فیلم های هیجانی و پرفروشی چون ماتریکس، سرعت و نقطه شکست گرفته تا فیلم دراکولا ساخته فرانسیس فورد کاپولا در کارنامه سینمایی ریوز دیده می شود.

ریوز به خبرنگار یورونیوز می گوید: خیلی خوش شانس بوده ام که بخت بازی در فیلم های استودیوهای بزرگ و فیلم های مستقل را داشته ام. جشنواره فیلم دوویل و فیلم های مختلفی که در این جشنواره به مخاطب عرضه می شود، فوق العاده است.

فیلم «تق تق» تازه ترین فیلم کیانو ریوز، فیلمی ترسناک و مهیج به کارگردانی الی راث است. فیلم پاییز امسال روی پرده سینماهای جهان می رود. اولین اکران جهانی این فیلم در جشنواره فیلم دوویل برگزار شد.

ریوز در این فیلم نقش ایوان وبر پدری مهربان و فداکار را بازی می کند که دو دختر جوان را که ادعا می کنند بدنبال آدرسی هستند، به خانه اش راه می دهد. با ورود این دو دختر جوان، زندگی وی زیر و رو می شود.

امسال در جشنواره دویل همچنین از رابرت پتیسنون، هنرپیشه آمریکایی فیلم های «گرگ و میش» و فیلم علمی تخیلی «کازموپلیس» تقدیر شد.

درام «زندگی» تازه ترین فیلم بازیگر و مدل ۲۹ ساله است که اولین بار در فستیوال فیلم برلین به نمایش درآمد. داستان فیلم «زندگی» در نیویورک دهه ۵۰ میلادی می گذرد.

پتینسون در این فیلم نقش عکاس جوانی به نام دنیس استاک را بازی می کند که قصد دارد گزارشی درباره جیمز دین، تهیه کند. مجموعه عکس‌های عکاس تازه کار، یاد کسی را که بعدها ستاره هالیوود می شود، جاودانه می کند.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از یورونیوز، فیلم «زندگی» به کارگردانی آنتون کوربین خارج از بخش مسابقه فستیوال دوویل شرکت دارد. فیلم اولین بار در جشنواره فیلم برلین به نمایش درآمد و پاییز امسال بر پرده سینماهای آمریکا و اروپا می رود.

آنتون کوربین می گوید: «زندگی» فیلمی زندگینامه ای نیست. نمی خواهم مردم چنین فکری کنند. داستان فیلم کنترل زندگینامه یان کرتیس بود اما من این فیلم را به دلیل کاملا متفاوتی ساختم. فیلم زندگی را برای این ساختم که برایم رابطه عکاس با موضوع عکس و تعادل هایی که باید برقرار شود جالب بود. اینکه موضوع عکس ها جیمز دین بود بر جذابیت داستان می افزاید.

خبرنگار یورونیوز از محل جشنواره فیلم دوویل می گوید: تجلیل از بازیگران، اولین اکران فیلم ها و مروری بر فعالیت سینمایی سینماگران، اینها بخشی از فستیوال فیلم دوویل است. فیلم هایی هم در بخش رقابتی جشنواره شرکت دارند که نشانه تنوع و خلاقیت سینمای آمریکا هستند.

مقاله قبلیفساد ۸۰ میلیارد تومانی به دلیل “ناچیز” بودن در ایران بررسی نشد
مقاله بعدیپاسخ صادق زیباکلام به حملات کابران فیس بوک در پی اظهارات وی درباره سفر به مشهد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.