فیلمساز کهنه‌کار و ۹۰ ساله فردا (۱۹ مارس) در تماشاخانه گفن لس‌آنجلس مورد تجلیل واقع می‌شود.

 فیلمساز افسانه‌ای همراه کوینسی جونز بازیگر، خواننده و تهیه کننده در تماشاخانه گفن تجلیل می‌شود.

مل بروکس سال‌ها پیش درباره چگونگی آشنایی‌اش با گیل گیتس رییس این تماشاخانه گفته بود: من یک نمایش در برادوی نوشتم با عنوان «خیابان شینبون». آن موقع بیست و چند ساله بودم و با سید سزار در «نمایش نمایش‌ها» کار می‌کردم. فقط یک کار برای برادوی انجام داده بودم که طرح اولیه «چهره‌های جدید» در سال ۱۹۵۲ بود. یک یادداشت زیبا هم از آرتور میلر دریافت کردم که به من می‌گفت سعی نکنم چیزی بلندتر از آن بنویسم. بنابراین فرصت خوبی به دست آوردم تا چیزی بنویسم. این مطلب باید درباره یک سوسک و یک گربه نوشته می‌شد. سوسک به نوعی مشاور گربه بود و به او می‌گفت چه کار بکند و چه کار نکند. در هر حال شو اجرا و با اقبال روبه رو شد. همان کار موجب شد من دستیار مدیر صحنه شوم و بالا بیایم.

همه این‌ها گفته شد تا نشان داده شود حالا پس از ۶۰ سال که از آن زمان می‌گذرد، بروکس در همان تماشاخانه که از سال ۱۹۲۹ تاکنون مشغول فعالیت است، مورد تجلیل واقع می‌شود.

بروکس در این باره گفت: «گفن» یک چیز خیلی مهم برای لس‌آنجلس است. در نیویورک صدها تماشاخانه و تئاتر وجود دارد و هنوز کمبود تئاتر داریم و این تئاتر است که همیشه تلاش دارد به نمایشنامه نویسان جدید فرصت کار بدهد.

گیل گیتس پسر که مدیر اجرایی این تئاتر است اعلام کرد این برنامه از تلویزیون نیز نمایش داده می‌شود.

بروکس به عنوان سخنران ویژه و نهایی این مراسم روی صحنه خواهد رفت.

انتظار می‌رود این اسطوره کمدی چند کلمه‌ای هم درباره غول املاک و مستغلات که حالا رییس جمهوری آمریکا شده صحبت کند. او در گفتگویی در این باره گفته است: همه او را با هیتلر مقایسه می‌کنند اما او فردی خطرناک یا آدم بدی نیست فقط فکر می‌کنم از سوی آدم‌های بدی به کار گرفته شده و حتی فکر نمی‌کنم خودش می‌خواست این شغل را به دست بیاورد چون در این کار پولی درنمی‌آورد. فکر نمی‌کنم او انتظار داشت برنده شود. می‌دانید اصلا او چطوری انتخاب شد؟ فکر می‌کنم همان پدیده‌ای که جسی ونچورا را فرماندار کرد، او را رییس جمهوری کرد. مردمی که می‌خواستند این دو را انتخاب کنند فقط یک فکر داشتند: این که کمی تفریح کنند. آنها بازیگوش شده بودند و می‌خواستند آمریکا کمی بخندد و شاد باشد اما این شوخی نتیجه معکوس داد.

مل بروکس که از سال ۱۹۶۸ با فیلم «تهیه کنندگان» و فیلم موزیکال «بهار زندگانی هیتلر» به عنوان یکی از تاثیرگذارترین چهره‌های کمدی آمریکا شناخته شده، مرزهای طنز را با فیلم‌هایی چون «زین‌های شعله‌ور» در سال ۱۹۷۴ و «فرانکشتین جوان» در سال ۱۹۷۴ و «توپ‌های فضایی» در سال ۱۹۸۷ فراتر برد.

وی اخیرا در انیمیشن «ترانسیلوانیا ۲» محصولی از دیسنی به عنوان صداپیشه حضور داشت.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر،مل بروکس که علاوه بر بازیگری، کارگردان، نویسنده و تهیه کننده نیز است جایزه اسکار را برای فیلمنامه «تهیه کننده‌ها» دریافت کرد. او چند جایزه امی، تونی، گرمی و جایزه تئاتر لورنس اولیویه بریتانیا را نیز در کارنامه دارد.

مقاله قبلیافشاگری بن افلک درباره خودش
مقاله بعدیبیانیه جبهه ملی ایران به مناسبت ۲۹ اسفند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.