پژوهشگران “دانشگاه پرینستون”، لایه‌ای از جنس چوب ابداع کرده‌اند که می‌تواند آب شور را به آب شیرین تبدیل کند.

جدا کردن نمک از آب دریا، به انرژی بالا و مهندسی خاصی نیاز دارد. پژوهشگران “دانشگاه پرینستون” (Princeton University) برای ساده شدن این کار، راه جدیدی یافته‌اند. آنها باور دارند که یک لایه نازک و متخلخل چوب می‌تواند این کار را انجام دهد.

آب شور در فرآیند “تقطیر غشایی”(Membrane distillation)، از میان یک لایه عبور می‌کند که معمولا از نوعی پلیمر با منافذ بسیار باریک ساخته شده و جلوی عبور نمک را می‌گیرد تا فقط مولکول‌های آب از آن عبور کنند. “جیسون رن” (Jason Ren)، پژوهشگر دانشگاه پرینستون و همکارانش، نوعی لایه جدید برای این کار ابداع کرده‌اند که به جای پلاستیک، از چوب طبیعی ساخته شده است.

رن در این باره گفت: در تصفیه آب با روش‌های قدیمی، باید آب با فشار بالا پمپاژ شود و این کار، به انرژی زیادی نیاز دارد. روشی که ما ارائه داده‌ایم، کارآیی بیشتری دارد و انرژی بالایی را نمی‌طلبد زیرا ما برخلاف روش‌های قدیمی، از مواد مبتنی بر سوخت‌های فسیلی استفاده نکرده‌ایم.

این گروه پژوهشی، لایه‌ای نازک از چوب درخت “نمدار آمریکایی”(Tilia americana) ارائه داده‌اند که الیاف اضافی آن با کمک یک ماده شیمیایی پاک شده‌اند تا سطح چوب برای مولکول‌های آب، لغزنده باشد. گرم شدن یک طرف این لایه، به بخار شدن آبی که روی طرف دیگر جریان دارد، منجر می‌شود.

پس از این مرحله، بخار آب از میان منافذ لایه عبور می‌کند و به طرف سردتر آن می‌رود اما نمک‌ها در همان محل ابتدایی باقی می‌مانند؛ بدین ترتیب آب تازه آماده می‌شود.

رن افزود: این فرآیند، با انرژی کمتری انجام می‌شود و فقط یکی از لایه‌های آن به دمای بالا نیاز دارد.

این روش می‌تواند در هر ساعت، 20 کیلوگرم آب را در هر متر مربع تصفیه کند که یقینا به سرعت لایه پلیمر نیست.

پژوهشگران فکر می‌کنند که دلیل این موضوع، نداشتن تجهیزات کافی برای نازک کردن لایه است. ضخامت این لایه، 500 میکرومتر است در حالی که ضخامت لایه‌های پلیمری معمولا به 130 میکرومتر می‌رسد.

رن ادامه داد: ساخت لایه‌های باریک چوب با کمک تجهیزات مناسب، دشوار نخواهد بود.

به گزارش ایسنا و به نقل از نیوساینتیست، این پژوهش در مجله “Science Advances” به چاپ رسید.

مقاله قبلیفیسبوک نام اینستاگرام و واتس‌اپ را تغییر می‌دهد
مقاله بعدیساخت اولین جت اسکی برقی دنیا که روی آب پرواز می‌کند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.