با نمایش صحنه هایی از قسمت جدید «ماموریت غیرممکن» تام کروز از صحنه‌های اکشن فیلم که به جای بدل کاری توسط خود او انجام شده بود، حرف زد.

تام کروز روز سه‌شنبه در سینماکان به کارشناسان سینمایی گفت که در به یادماندنی‌ترین بدل‌کاری فیلم جدید «ماموریت غیرممکن – ملت سرکش» هشت بار از کنار یک هواپیما آویزان شدن بود.

این صحنه نیازمند این بود که کروز در ارتفاع ۵ هزار فوتی در آسمان به یک هواپیمای ایرباس ای‌۴۰۰‌ام متصل باشد و برای این کار باید لنزهای خاصی را نیز در چشمانش قرار می‌داد تا بتواند حتی با فشار زیاد باد چشمانش را باز نگه دارد. کروز در حالیکه داشت تصاویر پشت صحنه پرواز هوایی‌اش را نشان می‌داد، گفت: همیشه دوست داشتم این کار را انجام دهم. می‌خواهم تماشاچیان را روی لبه صندلی‌های‌شان نگه دارم.

در فیلم‌های قبلی «ماموریت غیرممکن»، کروز از قله‌های کوه بالا رفت و از کنار برج خلیفه آویزان شد. اما آویزان شدن از هواپیما احتمالا خطرناک‌ترین ماموریت تا به حال او بوده است. کروز اقرار کرد که دست اندرکاران فیلم تمام تلاش‌شان را کردند که مطمئن شوند هیچ پرنده‌ای وجود ندارد که بتواند با این بازیگر برخورد کند یا دود سوخت جت به او نخواهد خورد، اما از یک جا به بعد… همه چیز به سرنوشت بستگی داشت.

راب مور معاون رییس کمپانی پارامونت، استودیوی سازنده قسمت جدید این فیلم گفت: کروز واقعا خودش آنجاست و دارد همه این کارها را انجام می‌دهد.

خود کروز به ریسک‌های موجود خندید اما قبول کرد که چندجا هم بسیار نگران شده بود. تصویری از این بازیگر وجود داشت که در حال دادن علامت آمادگی به دست اندرکاران برای پرواز بود.

کروز می‌گوید: شدیدا ترسیده بودم.

این نگاه پشت پرده به صحنه بدل‌کاری اصلی فیلم «ماموریت غیرممکن» بخشی از برنامه پارامونت برای معرفی کردن مجموعه فیلم‌های جدیدش بود. این استودیو همچنین دو صحنه تقریبا تمام شده فیلم را هم به نمایش گذاشت که در یکی از آن‌ها کروز توسط یکی از آدم بدهای بزرگ تنومند کتک می‌خورد و روی زمین کشیده می‌شود. برای تصور این صحنه باید صحنه بازجویی فیلم‌ «مرد ماراتون» را با یکی از ستاره‌های کشتی‌کج به جای سر لارنس اولیویه تصور کرد. در صحنه دیگری کروز و شخصیت بنجی با نقش‌آفرینی سایمون پگ داشتند در خیابان‌های مراکش با سرعت بالا رانندگی می‌کردند و کسی را دنبال می‌کردند.

 به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، برای انجام مراحل فیلمبرداری فیلم «ماموریت غیرممکن ۵» ساخته کریستوفر مک‌کواری و با بازی تام کروز که بخشی از آن در مراکش فیلمبرداری شد،  کمپانی ملی بزرگراه‌های مراکش جاده اصلی بین آگادیر و کازابلانکا را بست. در بخشی از این فیلم نیز تام کروز و هم‌بازی‌هایش در فیلم یعنی ربکا فرگوسن و سایمون پگ روی سقف خانه اوپرای وین و همچنین متروی شهر در حین فیلمبرداری دیده شدند.

مقاله قبلیتولد بازیگری با 100 جایزه سینمایی
مقاله بعدیتمام برنامه های رونی کلمن لغو شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.