کوئنتین تارانتینو می‌گوید دو نسخه متفاوت از «هشت نفرت‌انیگز» را با دو تدوین مختلف ساخته است.

فیلم جدید تارانتینو یعنی «هشت نفرت انگیز» قرار است به زودی اکران شود و دو هفته بعد یک نسخه دیگر آن هم در دسترس قرار می‌گیرد که هم کوتاه‌‌تر است و هم تفاوت‌های اساسی با فیلم اول دارد.

نسخه اول ۷۰ میلیمتری است و دارای یک پیش‌درآمد و یک تنفس میان دو بخش است و در سه ساعت و دو دقیقه نمایش داده می‌شود.

تارانتینو به ورایتی گفته است: نسخه دیگر ۶ دقیقه کوتاه‌تر است و بدون تنفس ۱۲ دقیقه‌ای بین دو بخش اکران می‌شود.

این کارگردان برنده دو جایزه اسکار قصد ندارد این فیلم را به صورت گسترده اکران کند و معتقد است نسخه بلندتر کمی متفاوت تر است .

او می‌گوید نسخه ۷۰ میلیمتر یعنی ۷۰ میلی متری. پول داده ای و بلیت خریده ای و آنجا نشسته‌ای. قبول. اما من تغییراتی داده‌ام و سکانس هایی انتخاب کرده ام که آنهایی که دیجیتال را دوست دارند هم بتوانند لذت خاص خودشان را ببرند.

کوین سامیت در سال ۲۰۱۱ فیلم «ایالت قرمز» را به همین شیوه نمایش داد. در سال ۲۰۰۸ هم فیلم دو قسمتی «چه» ساخته استیون سودربرگ به دو شکل ۷۰ میلیمتری و دیجیتال اکران شد.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی، اما فیلم تارانتینو اندکی متفاوت است و با استفاده از لنز پاراویژن ساخته شده و قرار است نسخه متفاوت آن در ۱۰۰ سالن به نمایش درآید. در حالی که نسخه متفاوت «بین ستاره‌ای» کریستوفر نولان در ۱۲ سالن نمایش داده شده بود.

مقاله قبلیدی کاپریو فیلمی درباره رسوایی فولکس واگن می‌سازد
مقاله بعدی۳۰۰ کودک پناهجو در آلمان گم شده اند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.