همسر کامیل احمدی، پژوهشگر اجتماعی و مردم‌شناسی که از تاریخ ۲۰ مرداد ماه در بازداشت به سر می‌برد گفت بازپرس پرونده و دادیار ناظر بر زندان هنوز پاسخی به درخواست او برای ملاقات همسرش و اطمینان از سلامت جسمی او نداده‌اند. به گفته شفق رحمانی، پس از گذشت ۱۷ روز از بازداشت آقای احمدی، هنوز از اتهام، نهاد بازداشت‌کننده و محل نگهداری او در زندان اوین خبری ندارد. خانم رحمانی به کمپین گفت از زمان بازداشت تاکنون این پژوهشگر فقط سه بار تماس تلفنی کوتاه با خانه داشته است.

خانم رحمانی گفت: «از روزی که کامیل بازداشت شد تا روز پنجشنبه ششم شهریور ۹۸  که ۱۷ روز می‌گذرد کامیل فقط سه بار با خانه تماس گرفته و با من و پسر کوچک‌مان صحبت کرده است. متاسفانه پیگیری‌های مکرر من با بازپرسی و دادیار ناظر زندان برای ملاقات حضوری او جوابی نگرفت. همچنین درخواست معاینه پزشکی کامیل را برای صحت سلامتی او کردم تا در زندان از سوی پزشکی معاینه و پاسخ آن نیز به ما داده شود اما هنوز درخواست‌های من به نقطه مشخصی نرسیده است. بازپرس پرونده می‌گوید باید دادیار ناظر بر زندان اجازه دهد و دادیار نیز می‌گوید این اجازه را باید بازپرس بدهد.»

به گفته خانم رحمانی او فقط می‌داند همسرش در یکی از سلو‌ل‌های انفرادی زندان اوین است و از آنجا که تماس‌های تلفنی او با حضور بازجویش انجام می‌گیرد اطلاعات خاصی از وضعیتش نیز در دست نیست.

همسر کامیل احمدی همچنین گفت دادسرای زندان اوین دو وکیل انتخابی آنها را برای وکالت پرونده این پژوهشگر نپذیرفته‌اند: «وکلایی که برای کامیل انتخاب کردیم توسط بازپرس پرونده رد شد. گفتند که این وکلا منتخب و معتمد ریاست قوه قضاییه نیستند. در واقع از حدود هزاران وکیلی که در ایران وجود دارد حدود ۱۰۰ وکیل می‌توانند در مرحله دادرسی وارد پرونده‌های امنیتی بشوند.»

شفق رحمانی با اظهار اینکه صبح چهارشنبه ششم شهریور ماه برای چندمین بار در طی این مدت به بازپرسی شعبه یک دادسرای زندان اوین رفته است گفت: «در این روزها من مکررا به دادسرا برای پیگیری وضعیت همسرم مراجعه کردم. از زمان بازداشت کامیل تا امروز این دومین بار است که بازپرس به من اجازه ورود به اتاقش را داد. اما امروز باز هم درخواست وکیل انتخابی ما به طور قطعی رد شد ولی هنوز به درخواست معاینه پزشکی و ملاقات با او پاسخی نداده‌اند.»

تازه‌ترین کتاب پژوهشی کامیل احمدی با عنوان «داستان شهر ممنوعه» که درباره وضعیت دگرباش‌های ایران است در روزهای اخیر به بازار کتاب رسیده است در حالی که نویسنده این کتاب در سلول انفرادی در بند نامشخصی در زندان اوین به سر می‌برد.

کامیل احمدی یکی از دوتابعیتی‌هایی (ایرانی- بریتانیایی) است که در حال حاضر در بازداشت به سر می‌برد. نازنین زاغری و انوشه آشوری هر دو با با حکم ۱۰ سال زندان دو دوتابعیتی دیگر ایرانی- بریتانیایی بازداشت شده هستند.

به گارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از کمپین حقوق بشر در ایران؛ همچنین ارس امیری، مقیم لندن نیز با حکم ۱۰ سال حبس در زندان اوین به سر می‌برد. کمال فروغی دیگر زندانی دوتابیعتی ایرانی- بریتانیایی بود که از سال ۲۰۱۱ به اتهام جاسوسی بازداشت شد طبق اطلاعات رسیده به کمپین آقای فروغی به دلیل پزشکی از زندان آزاد شده است اما تاریخ دقیق آن مشخص نیست.

مقاله قبلیملی‌پوشان ایران در میان برترین‌های بسکتبال بانوان غرب آسیا
مقاله بعدیمنع روسری در مدارس ابتدایی آلمان “قانونی است”
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.