حمیدرضا مرادی و مصطفی دانشجو به مکان نامعلومی منتقل شده‌اند.

 این دو درویش گنابادی زندانی که برای انجام کارهای درمانی از بند ۳۵۰ اوین به بیمارستان شهدای تجریش اعزام شده بودند، در پی معوق ماندن درمان آقای افشین کرم‌پور دیگر وکیل زندانی دراویش گنابادی و انتقال ناگهانی وی به بند ۴ زندان اوین، به رضایت شخصی خواهان بازگشت به زندان اوین شده بودند اما با وجود گذشت یک روز از انتقال این دو درویش به بیرون از بیمارستان که با ماشین شخصی و همراهی ماموران قوه قضاییه در سازمان زندان‌ها صورت گرفته بود، هنوز هیچ اطلاعی از محل بازداشت و حبس آنان در دست نیست.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از مجذوبان نور؛یادآور می‌شود در پی برنامه ریزی مسوولان قضایی و امنیتی برای انحلال تدریجی بند ۳۵۰ اوین، ماموران دادستانی به دستور خدابخشی دادیار ناظر زندان، دراویش را به بندهای مختلف مالی و کارگری انتقال داده‌اند.

مقاله قبلیسرانجام صبا آذرپیک آزاد شد
مقاله بعدیکنسرت شهرام ناظری در همدان لغو شد
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده