به گزارش خبرنامه ملّی ایرانیان به نقل از تارنمای نوروز، انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران به مناسبت هفدهم مرداد – روز خبرنگار- بیانیه ای منتشر و از توقیف و تعطیلی بیش از ده ها نشریه مستقل و آزاد”، “از دست رفتن شغل بسیاری از روزنامه نگاران و ناامنی و عدم استقلال حرفه ای اهل رسانه”، “پلمپ و تعطیلی دفتر انجمن” و همچنین ایجاد شرایطی دشوار جهت مهاجرت اجباری روزنامه نگاران به خارج کشور انتقاد کرد.

متن کامل این بیانیه به شرح زیر است :

به نام خداوند جان و خرد

پانزده سال از نامگذاری روز خبرنگار گذشت. روز ۱۷ مرداد سال ۷۷ محمود صارمی خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی در مزار شریف افغانستان به دست طالبان شهید شد و جان بر سر پیمان حرفه¬ای خویش نهاد. این واقعه تلخ و دردناک که در دومین سال استقرار دولت اصلاح طلب خاتمی و بهار مطبوعات ایران رخداد، به پشنهاد انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران و استقبال وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و تصویب شورای فرهنگ عمومی به -عنوان “روز خبرنگار” در تقویم کشور ثبت و همواره گرامی داشته شده است.

انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران، به عنوان بانی این روز، همیشه آن را فرصتی برای قدردانی از روزنامه نگاران برتر کشور می دانست ، اما با روی کارآمدن دولت احمدی نژاد و حذف انجمن از جشنواره مطبوعات و سنگ اندازی ریز و درشت در مسیر فعالیت های این نهاد صنفی، انجمن اینروز را هر سال درسالن کوچک خود با حضور روزنامه نگاران گرامی می داشت تا اینکه در مرداد ماه سال ۸۸ و پس از وقایع پس از انتخابات، درست درآستانه “روز خبرنگار” و درحالی که قرار بود مجمع عمومی سالانه انجمن برگزار شود، به دستور قاضی مرتضوی دادستان وقت تهران ماموران شبانه به پلمپ درب ساختمان انجمن صنفی اقدام کردند و روز بعد که روزنامه نگاران برای برگزاری “روز خبرنگار” و مجمع عمومی به خانه خود مراجعه کردند، در را به روی خود بسته دیدند و این اقدام سبب شد تا ۴ سال امکان برگزاری مراسم روزخبرنگار توسط انجمن که نهاد مستقل و نماینده قانونی روزنامه نگاران است، از بین برود.

در روز خبرنگار قرار بوده است از مقام و منزلت و جایگاه خبرنگاران تقدیر و تجلیل شود اما از زمان روی کارآمدن دولت احمدی نژاد، تلاش فراوان شد تا با مصادره اینروز و برگزاری مراسمی تشریفاتی، وضعیت اسفباری را که دامنگیر فعالیتهای رسانه ای و روزنامه نگاران کشور شده بود پرده پوشی شود .

توقیف پی در پی مطبوعات آزاد و مستقل و به بند کشیدن دهها روزنامه نگار دراین مدت کمترین تردیدی دراین باره که ایران بزرگترین زندان روزنامه نگاران شده است، برجای نمی گذارد . تنها در چهار سال گذشته بیش از ۲۰۰ تن از روزنامه نگاران بازداشت و زندانی و به مجازاتهای حیرت انگیز سالها حبس و محرومیت از فعالیتهای مطبوعاتی محکوم شده اند و غالب آنها ماه ها سلول انفرادی را تحمل و هنوز تعداد زیادی روزنامه نگار در بدترین شرایط در زندان به سر می برند . علاوه کنید براین وضعیت توقیف و تعطیلی بیش از ده روزنامه مستقل و آزاد را که موجبات بیکاری بسیاری از روزنامه نگاران را فراهم آورده و برناامنی شغلی و عدم استقلال حرفه ای اهل رسانه دامن زده است. در این حال، پلمپ و تعطیلی دفتر انجمن صنفی روزنامه نگاران امکان انجام هرگونه حمایتی را از این همه روزنامه نگار آسیب دیده و بیکار از بین برده است. مجموعه این شرایط مهاجرت بسیاری از روزنامه نگاران را برای امرار معاش و تامین شغل مناسب از کشور دامن زده و آنها را آواره دیار غربت کرده است.

انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران با توجه به مجموعه رخدادهای چهار سال اخیر و با توجه به پیامی که از درون صندوق های رای برای تغییر در اداره امور کشور توسط رئیس جمهوری که نوید استقرار ” دولت تدبیر و امید ” را داده است، انتظار دارد که این دولت با تاکید بر اجرای قانون اساسی به ویژه فصل حقوق ملت، پاسدار حقوق اجتماعی و آزادیها، به ویژه آزادی بیان و مطبوعات باشد. ما امیدواریم شاهد تغییر نگاه دولت و مدیران جدید به تبع تغییر فضای جامعه و نوع رای مردم و مطالبات اجتماعی بوده و در این مسیر به اهمیت نقش خبرنگاران و روزنامه نگاران در گردش آزاد اخبار و اطلاعات در جامعه واقف باشند و بدانند بهترین و کم هزینه ترین ناقدان دولت و قدرت و ناظران بر عملکرد دستگاههای اجرایی روزنامه نگاران هستند، و از اینرو مطبوعات را رکن چهارم مردمسالاری لقب داده اند و یقینا بدون وجود مطبوعات آزاد و مستقل، تحقق مردمسالاری حقیقی ممتنع است. براین پایه از دولت جدید انتظار می رود که همه محدودیت هایی را که طی سالهای اخیر به بهانه های مختلف برای مطبوعات و خبرنگاران وضع شده است، رفع نماید و نگاه امنیتی و پلیسی به نهادهای صنفی و مدنی و تعطیل کردن فعالیتهای آنها را پایان بخشد، و در این دوره شاهد بازگشایی نهادهای صنفی و مدنی از جمله « انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران » باشیم تا این نهاد بتواند همچون گذشته به ارائه خدمات صنفی به روزنامه نگاران بپردازد و پشتوانه ای برای فعالیت این قشر زحمتکش و محروم در جامعه باشد.

انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران

۱۴/۵/۱۳۹۲

 

مقاله قبلیفرانسه: ایران باید جدی بودن خود را نشان دهد
مقاله بعدیهریسون فورد در صف “یک‌بار مصرف‌ها 3”..
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده