کوئنتین تارانتینو نویسنده و کارگردان آمریکایی در وبسایت رسمی‌اش 10 فیلم برتر سال 2013 را از نگاه خود معرفی کرده است.

کوئنتین تارانتینو نویسنده، کارگردان، بازیگر و تهیه‌کننده 50 ساله آمریکایی و خالق فیلم‌هایی همچون “بیل را بکش” و “داستان‌های عامه‌پسند” در وبسایت شخصی خود 10 فیلم مورد علاقه خود در سال 2013 را معرفی کرده است.

در این فهرست نام فیلم “جاذبه” که همین هفته اکران آن آغاز و با استقبال تماشاچیان مواجه شده و فیلم سینمایی “پیش از نیمه شب” قسمت سوم از مجموعه فیلم‌های “پیش از غروب” و “پیش از طلوع” نیز به چشم می‌خورد.

در فهرست فیلم‌های مورد علاقه تارانتینو آثاری چون

“خوشی بعد از ظهر” به کارگردانی جیل سولووی

“پیش از نیمه شب” به کارگردانی ریچارد لینکلیتر

“یاسمن آبی” به کارگردانی وودی آلن

“احضار روح” به کارگردانی جیمز وان

“فرانسیس ها” به کارگردانی نوا بامباخ

“جاذبه” به کارگردانی آلفونسو کوارون

“تکاور تنها” به کارگردانی گور وربینسکی

“این پایان است” به کارگردانی مشترک ست روگن و ایوان گولدبرگ

به گزارش سینما پرس به نقل از ددلاین، آخرین اثر سینمایی کوئنتین تارانتینو با نام “جانگوی آزاد شده” با بازی جیمی فاکس، لئوناردو دی کاپریو و ساموئل ال جکسن در سال 2012 اکران شد.

مقاله قبلیچین با “بازگشت به 1942” به اسکار می‌رود
مقاله بعدیهالیوودی‌ها روی فرش قرمز اسکار چینی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.