در مراسم «بفتا» که یکشنبه شب در لندن برگزار شد «لالالند» با دست پر و با کسب پنج جایزه به خانه برگشت.

 هفتادمین دوره جوایز بفتا که از سوی آکادمی هنرهای سینمایی و تلویزیونی بریتانیا (بفتا) اهدا می شود ساعت هفت یکشنبه شب در رویال آلبرت هال لندن کار خود را شروع کرد و برندگان این دوره را شناخت.

این مراسم در حالی برگزار شد که شاهزاده ویلیام، نوه ملکه بریتانیا و همسرش کاترین میدلتون از مهمانان امسال بودند.

این دوره از مراسم دوره سختی برای داوری بود که باید در فیلم‌های مطرحی کار خود را انجام می‌دادند و در واقع ۱۵ برنده اصلی وجود داشت. «منچستر کنار دریا»، «حصارها»، «شیر»، «ورود»، «هکساو ریج»، «جکی» و «فلورانس فاستر جنکینز» از مدعیان اصلی امسال بودند.

در نهایت در این مراسم «لالالند» که در ۱۱ بخش نامزد دریافت جایزه شده بود، موفق به کسب جایزه بهترین فیلم، بهترین کارگردانی برای دمین شازل، بهترین بازیگر زن برای اما استون، بهترین فیلمبرداری برای لینوس ساندگرن و بهترین موسیقی برای جاستین هورویتس شد.

اما رایان گاسلینگ جایزه بازیگر مرد را از دست داد و جایزه بهترین بازیگر مرد به کیسی افلک برای بازی در «منچستر کنار دریا» ساخته کنت لونرگان رسید.

در عین حال «شیر» موفق شد با کسب دو جایزه در بخش  بهترین بازیگر مرد نقش مکمل برای دو پاتل و بهترین فیلمنامه اقتباسی برای لوک دیویس از مراسم بیرون بیاید. در این بخش ماهرشالاعلی بازیگر  «مهتاب»  دست خالی ماند.

جایزه بهترین بازیگر زن نقش مکمل نیز همان طورکه انتظار می‌رفت به وایولا دیویس برای «حصارها» ساخته دنزل واشنگتن رسید.

جایزه بهترین فیلم بریتانیایی نیز به «من، دانیل بلیک» به کارگردانی کن لوچ رسید که مسیر موفقیت را با دریافت نخل طلای جشنواره فیلم کن شروع کرده بود.

جایزه بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان نیز به «پسر شائول» ساخته لاشلو لمس از مجارستان اهدا شد که جایزه اسکار سال پیش را گرفته بود.

«زیر سایه» ساخته بابک انوری کارگردان ایرانی ساکن بریتانیا موفق به کسب جایزه بهترین فیلم اول یک نویسنده یا کارگردان یا تهیه‌کننده بریتانیایی شد. این فیلم نماینده بریتانیا در بخش اسکار خارجی‌زبان بود.

جایزه بهترین مستند به «سیزدهمین» ساخته آوا دوورنی رسید و در بخش انیمیشن «کوبو و دو رشته سیم» موفق شد تا رقبایی چون «در جستجوی دوری» و «موانا» و «زوتوپیا» را پشت سر بگذارد.

به گزارش مهر به نقل از گاردین،در مراسم یکشنبه شب جایزه دوستی بفتا نیز به مل بروکس کارگردان، بازیگر و کمدین آمریکایی اهدا شد.

مقاله قبلینامه منتشر نشده از هشدار کروبی و موسوی به رهبر جمهوری اسلامی ده روز قبل از انتخابات ۸۸
مقاله بعدیتشعشعات فوکوشیما ربات دوم را هم کشت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.