یکشنبه شب مراسم اهدای هفتاد و یکمین دوره جوایز بفتا برگزار شد و در حالی که «سه بیلبورد بیرون ابینگ، میزوری» برنده بزرگ شب بود در بخش فیلم خارجی «فروشنده» از بردن جایزه باز ماند.

در مراسم اهدای هفتاد و یکمین دوره جوایز آکادمی هنرهای سینمایی و تلویزیونی بریتانیا (بفتا) که یکشنبه شب در رویال آلبرت هال لندن برگزار شد «سه بیلبورد بیرون ابینگ، میزوری» به کارگردانی مارتین مک‌دونا موفق به کسب پنج جایزه از جمله جایزه بهترین فیلم این دوره شد.

این فیلم که در ۹ رشته نامزد شده بود همچنین برای بازی فرانسیس مک‌دورماند جایزه بهترین بازیگر زن و برای بازی سام راک‌ول جایزه بهترین بازیگر مرد مکمل را دریافت کرد. جوایز بهترین فیلمنامه غیراقتباسی و بهترین فیلم بریتانیایی نیز به این فیلم اهدا شد.

«شکل آب» به کارگردانی گیلرمو دل تورو که در ۱۲ رشته نامزد شده بود سه جایزه بهترین کارگردانی، بهترین موسیقی و بهترین طراحی صحنه را به خانه برد. این کارگردان مکزیکی سال ۲۰۰۸ نیز برای فیلم اسپانیایی‌زبان «هزار توی پن» بفتای بهترین فیلم انگلیسی‌زبان را کسب کرده بود.

در مراسم یکشنبه شب جایزه بهترین بازیگر نقش اصلی به گری اولدمن بریتانیایی برای ایفای نقش وینستون چرچیل در فیلم «تیره‌ترین ساعت» رسید و جایزه بهترین بازیگر زن مکمل به آلیسن جنی برای «من، تونیا» اهدا شد.

در عین حال «بلید رانر ۲۰۴۹» ساخته  دنی ویلنووا نیز موفق به کسب جایزه بهترین فیلمبرداری و بهترین جلوه‌های ویژه تصویری شد. «مرا با نام خودت صدا کن» نیز تنها موفق به کسب جایزه بهترین فیلمنامه اقتباسی شد و «دانکرک»‌ جایزه بهترین صدا را دریافت کرد.

جایزه بخش بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان بفتا نصیب فیلم کره‌ای «خدمتکار» ساخته پارک چان-ووک شد. به این ترتیب «فروشنده» اصغر فرهادی از دریافت جایزه این بخش باز ماند. «او» ساخته پل ورهوفن از فرانسه، «اول پدرم را کشتند» ساخته آنجلینا جولی از کامبوج و «بی‌عشق» به کارگردانی آندری زویاگینتسف از روسیه دیگر نامزدهای این بخش بودند.

به گزارش مهر به نقل از آسوشیتدپرس، جایزه بهترین مستند نیز به «من کاکاسیاه تو نیستم» ساخته رائول پک اهدا شد و «کوکو» جایزه بهترین فیلم انیمیشن را به خانه برد.

مقاله قبلیانجمن فیلمبرداران برندگانش را شناخت
مقاله بعدیشکایت وکلای سیدامامی از برنامه ۲۰:۳۰
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.