مصطفی عبدالهی بازیگر و کارگردان با سابقه تئاتر بعد از ۱۴ سال مبارزه بی‌وقفه با بیماری سرطان، ساعت ۸ و ۲۰ دقیقه صبح پنجشنبه ۳۱ اردیبهشت‌ماه، دار فانی را وداع گفت.

عبدالهی از هنرمندان شناخته شده و با سابقه تئاتر ایران در سال ۱۳۳۴ در شهر بروجرد چشم به جهان گشود. او با تأسیس گروه تئاتر «کوچه» در شهر بروجرد به اجرای تئاتر پرداخت و پس از حضور در تئاتر تهران به عضویت گروه تئاتر «هنر» به سرپرستی قطب‌الدین صادقی درآمد.

او طی ۴ دهه فعالیت خود در عرصه بازیگری و کارگردانی تئاتر در آثار مختلف تئاتری به ایفای نقش پرداخت و نمایش‌های متعددی را هم در مقام کارگردان روی صحنه برد.

عبدالهی طی ۱۴ سال گذشته به دلیل ابتلا به بیماری سرطان شرایط سختی را تجربه کرد اما در تمام لحظات مبارزه با بیماری با عزت‌نفس و شرافت به فعالیت در عرصه تئاتر ادامه داد.

وی از جمله بازیگران و هنرمندان تئاتر بود که حضوری تأثیرگذار در عرصه نمایش‌های رادیویی هم داشت. عبدالهی در عرصه تلویزیون نیز به ایفای نقش در تئاتر و مجموعه‌های تلویزیونی پرداخت که مجموعه «پهلوانان نمی‌میرند» از جمله این فعالیت‌ها است.

به گزارش مهر؛ مصطفی عبدالهی در سن ۶۰ سالگی به مبارزه با بیماری سرطان پایان داد و در بیمارستان پارسیان تهران چشم از جهان فروبست.

مقاله قبلیبن افلک سال آینده حسابدار می‌شود
مقاله بعدی«گودزیلا» از کپی رایتش دفاع می‌کند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.

1 نظر

  1. یادش گرامی ….جنگید با مرگ .و لحظه ای امیدش را از دست نداد …..درود بر روان اش

نظرات بسته است