«کاپیتان فیلیپس» و «کلاهبرداری آمریکایی» جوایز انجمن تدوینگران سینمای آمریکا را دریافت کردند.

«یخ زده»، «20 پا تا ستاره شدن»، «برکینگ بد»، «هوملند» و «آفیس» دیگر برندگان جوایز این اتحادیه بودند.

در مراسمی که برای انتخاب بهترین تدوین در سینمای آمریکا در سال گذشته برگزار شد، کریستوفر روز تدوینگر «کاپیتان فیلیپس» و جی کسیدی ، کریسپیت استراترز و آلن بومارتن تدوینگران فیلم «کلاهبرداری آمریکایی» جوایز بهترین فیلم درام و بهترین فیلم کمدی یا موزیکال سال را از آن خود کردند.

شصت و چهارمین مراسم اهدای جوایز بهترین تدوین سینمای آمریکا، در حالی برندگان خود را انتخاب کرد که در 9 مورد از 10 انتخاب سال های اخیر، برنده این جوایز به عنوان برنده اسکار در بخش تدوین نیز انتخاب شد.

در عین حال از میان 10 انتخاب سال های اخیر، 6 فیلمی که به عنوان برنده جایزه انجمن تدوینگران سینمای آمریکا انتخاب شده اند، به عنوان بهترین فیلم سال اسکار نیز انتخاب شدند.

«کاپیتان فیلیپس» که فیلمی درباره گروگانگیری یک کشتی آمریکایی توسط دزدان دریایی سومالیایی است، با بازی تام هنکس امسال موفقیت های زیادی کسب کرد. این فیلم که توسط پل گرینگراس کارگردانی شده جایزه طلایی ادی برای بهترین فیلمساز سال را نیز برای وی به ارمغان آورد.

این فیلم در رقابت با «جاذبه»، «12 سال یک برده»، «او» و «نجات آقای بنکس» این موفقیت را کسب کرد.

فیلم «کلاهبرداری آمریکایی» به کارگردانی دیوید اوراسل نیز که بر مبنای عملیات اف.بی.آی در اواخر دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد است، جایزه دوم ادی را برای کسیدی و استراترز به ارمغان آورد. اوراسل سال پیش با فیلم «دفترچه بارقه امید» همین موفقیت را کسب کرده بود.

این فیلم در رقابت با «آگوست: اوسیج کانتی»، «درون لوین دیویس»، «نبراسکا» و «گرگ وال استریت» این موفقیت را به دست آورد.

جایزه یک عمر دستاورد هنری نیز به ریچارد هالسی که در سال های پیشتر اسکار تدوینگری را برای «راکی» دریافت کرده بود و رابرت سی.جونز که جایزه اسکار را برای نوشتن «بازگشت به خانه» برده بود و سه بار دیگر نامزد اسکار شده بود، تعلق گرفت.

در بخش تلویزیونی نیز اسکیپ مک دونالد سومین جایزه ادی خود را برای مجموعه تلویزیونی «برکینگ بد» دریافت کرد.

«یخ زده» نیز جایزه بهترین تدوین انیمیشن را برد و «20 پا تا ستاره شدن» نیز جایزه بهترین تدوین یک فیلم بلند مستند را دریافت کرد. «ترور پرزیدنت کندی» نیز جایزه تدوین مستند تلویزیونی را دریافت کرد.

دیگر برندگان سریال های تلویزیونی «آفیس»، «هوملند»، «پشت شمعدان»، «آنتونی برودین» و «ترور پرزیدنت کندی» بودند.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، «آفیس» جایزه بهترین تدوین سریال نیم ساعته را گرفت و «برکینگ بد» جایزه بهترین تدوین سریال یک ساعته را نصیب خود کرد.

مقاله قبلیجان تراولتا حافظه‌اش را از دست می‌دهد
مقاله بعدینقش زن در انقلاب ایران، از هما ناطق
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.