برد پیت بازیگر اصلی فیلم فضایی «اد آسترا» هم‌زمان با اولین نمایش فیلم در جشنواره فیلم ونیز در این جشنواره حضور یافت و درباره فیلم صحبت کرد.

 برد پیت بازیگر و تهیه‌کننده درام علمی-تخیلی «اد آسترا» ساخته جیمز گری که اولین اکران جهانی‌اش را در ونیز تجربه کرد، در کنفرانس مطبوعاتی شرکت کرد و از این فیلم به عنوان فیلمی شخصی یاد کرد که به نوعی مفهومی مدرن از مردانگی را به نمایش می‌گذارد.

در این فیلم برد پیت در نقش فضانوردی ظاهر ‌شده که در جستجوی پدر گمشده‌اش به دورترین نقاط منظومه‌ شمسی سفر می‌کند. رابطه این دو مرد که در آن روی مک‌براید در نقش پدر پیت بازی کرده، در مرکز توجه این فیلم است.

این بازیگر درباره این فیلم گفت: آنچه من و جیمز(گری) می‌خواستیم بر آن تمرکز کنیم مفهوم مردانگی بود.

در این کنفرانس که گری و لیو تیلر دیگر بازیگر فیلم هم حضور داشتند، پیت گفت: هر دوی ما در دورانی بزرگ شدیم که از ما می‌خواستند قوی باشیم… این که ضعف نشان ندهیم و بی‌احترامی و توهین را نپذیریم. این‌ها باورهایی است که در آنها ارزش وجود دارد اما محدودیت هم دارند زیرا مجبور می‌شوی برخی از چیزهایی را که شاید از آنها احساس خجالت می‌کنی را پنهان کنی. همه ما دردها و زخم‌های فردی پنهان شده‌مان را حمل می‌کنیم.

وی در ادامه از این گفت که در این فیلم قصد، پاسخ دادن به این سوال‌ها بود و این که چطور رابطه بهتری با آنهایی که دوست داریم برقرار کنیم. وی افزود: این که آیا تعریف بهتری از مردانگی هم وجود دارد و رابطه بهتری با آنهایی که دوستشان داریم، با بچه‌هایمان و با خودمان می‌توانیم برقرار کنیم؟

برد پیت افزود او و گری رابطه مردانه نرمال به معنی موجود را نداشتند زیرا درباره احساسات، شکست‌ها و اشتباهاتشان با هم روراست بودند.

وی در عین حال افزود که این فیلم یکی از چالش‌برانگیزترین فیلم‌هایی بود او تاکنون در آنها کار کرده است اما نه به این دلیل که فیلم باید حس فضا را ایجاد می‌کرد؛ هرچند او و جورج کلونی با هم درباره فیلم «جاذبه» و سختی‌هایش صحبت کرده بودند.

او گفت: ماجرا خیلی ظریف است و بازی در یک فیلم فضایی و آویزان بودن از سیم‌ها و هر صدایی می‌تواند زیادی ملموس شود و باید تلاش می‌کردیم تا توازن را حفظ کنیم و داستان را به روشی ظریف تصویر کنیم.

در این فیلم پیت بیشتر تنهاست تا این که در کنار دیگر شخصیت‌های فیلم باشد و گفت یکی از سخت‌ترین صحنه‌ها برایش تصویر کردن بی‌ارتباطی با مک‌براید به عنوان کسی بود که او دوستش داشت. این بازیگر-تهیه کننده گفت از سفر این شخصیت به عنوان یک مرد، یک پدر و یک پسر خیلی الهام گرفته است.

پیت همچنین گفت که او گری با هم از فیلم‌های بزرگ دهه ۱۹۷۰ هم خیلی حرف می‌زدند و در این فیلم‌ها شخصیت‌ها خوب یا بد نیستند، بلکه انسان هستند. وی گفت من جذب این داستان‌ها می‌شوم… اینها خیلی پیچیده‌تر از این هستند که تصویری سیاه-سفید خلق کنی.

برد پیت در پاسخ به این سوال که آیا به اسکار فکر می‌کند گفت مشتاق دیدن فیلم بود و کنجکاو بود ببیند چطور دیده می‌شود زیرا فیلم چیزهایی درباره این که ما که هستیم و هدف‌مان چیست مطرح می‌کند.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی، وی افزود: هر سال از دیدن استعدادهایی که برنده می‌شوند و استعدادهایی که برنده نمی‌شوند شگفت زده می‌شوم. اگر اسمت بیرون بیاید عالی است و اگر نیاید معمولا دوستی هست که اسم او بیرون می‌آید و من باز هم خوشحال می‌شوم.

مقاله قبلیآمریکا یک شبکه انتقال دریایی نفت جمهوری اسلامی را تحریم کرد
مقاله بعدیمورگان فریمن در «پاناما» دیده می‌شود
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.