مجموعه‌ای از گروه‌ها و سازمان‌های حقوق بشری در نامه‌ای مشترک خطاب به مجمع عمومی سازمان ملل از وضعیت حقوق بشر در ایران انتقاد کرده‌اند.

این گروه‌ها گفته‌اند با وجود این که با انتخاب حسن روحانی به ریاست‌جمهوری ایران نشانه‌های مثبتی درباره امکان بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران دیده می‌شود اما نقض حقوق بشر در ایران همچنان ادامه دارد.

اعدام‌ شماری از زندانیانی که به اتهامات سیاسی و امنیتی محکوم شده بودند نیز از مسائل مورد انتقاد این گروه‌های حقوق بشری است.

جمهوری اسلامی ایران می‌گوید اتهام نقض حقوق بشر در ایران کارکردهای سیاسی دارد و کشورهای منتقد وضعیت حقوق بشر در ایران در این زمینه استانداردهای دوگانه دارند.

عفو بین‌الملل، دیدبان حقوق بشر، کارزار بین‌المللی حقوق بشر در ایران و بنیاد برومند از جمله سازمان‌های امضاکننده این نامه هستند.

در این نامه، سال جاری “فرصتی حیاتی” برای جامعه جهانی و جامعه مدنی ایران برشمرده شده تا نگرانی‌های خود درباره نقض حقوق بشر ایران را برطرف کنند.

به گفته آنها، دولت حسن روحانی وعده داده که تبعیض‌های جنسیتی، قومیتی و طبقاتی را برطرف کند اما “به رغم این نشانه‌های مثبت، نقض حقوق بشر عمیقا در قوانین و سیاست‌های ایران ریشه دارد… و به این ترتیب نقض حقوق مدنی، سیاسی و همچنین اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در ایران ادامه یافته است.”

به گزارش بی بی سی؛ اعدام حبیب‌الله گلپری‌پور و رضا اسماعیلی، از زندانیان مرتبط با گروه‌های کرد و ۱۶ زندانی بلوچ پس از حمله به یک پاسگاه به مرزبانی در ایران، همچنین تداوم تبعیض‌های حقوقی علیه زنان از نمونه‌های مورد انتقاد سازمان‌های حقوق بشری در نامه اخیرشان به مجمع عمومی سازمان ملل است.

مقاله قبلیجنگل زدایی در جهان از چشمان گوگل ارث؛ نابودی ۱.۵ کیلومتر مربع جنگل در ۱۲ سال
مقاله بعدیوزیر خارجه روسیه: شانس خوبی برای یک توافق اتمی در ژنو وجود دارد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.